Τσικνοπέμπτη: Εθιμα από όλη την Ελλάδα

Τσικνοπέμπτη σήμερα και παραδοσιακά ψήνουμε κρέατα στη σχάρα, ενώ οι νοικοκυρές βάζουν από νωρίς τα τσουκάλια τους να τσικνίσει, να μυρίσει, το σπίτι κρέας, βούτυρα και βανίλιες.

Την τιμητική τους πέρα από τα ψητά έχουν οι χαλβάδες και ο μπακλαβάς. Ωστόσο πέρα από την γαστρονομική παράδοση της ημέρας η Τσικνοπέμπτη είναι γιορτή της ορθόδοξης παράδοσης.

Είναι πάντα η δεύτερη Πέμπτη των αποκρεών, λόγω του ότι οι μέρες Τετάρτη και Παρασκευή θεωρούνται νηστίσιμες. Ολόκληρη η εβδομάδα αποκαλείται «Κρεατινή» και προηγείται της τρίτης εβδομάδας των αποκριών της «Τυροφάγου».

Το ΄Εθιμο του Μάρτη

Μάρτης αποκαλείται το έθιμο στο οποίο ένα φτιαγμένο από κόκκινο και άσπρο σχοινάκι ή κλωστές που έχουν στριφτεί ή πλεχτεί, βραχιόλι φοριέται την 1η Μαρτίου στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία (βουλ: мартеница, Μαρτενίτσα), τη Ρουμανία (ρουμανικά: mărțișor, Μαρτσισόρ), τη Βόρεια Μακεδονία (σλαβομακεδονικά: мартинка‎, Μάρτινκα), την Αλβανία (Βερόρε), την Μολδαβία (Μαρτσισόρ) και στην Κύπρο (Μαρτουί ή Μάρτης).

Ο Μάρτης ή Μαρτιά είναι ένα παμπάλαιο έθιμο, με βαλκανική διασπορά. Πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα, και συγκεκριμένα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Οι μύστες των Ελευσίνιων Μυστηρίων έδεναν μια κλωστή, την Κρόκη, στο δεξί τους χέρι και το αριστερό τους πόδι.

Από τη 1η ως τις 31 του Μάρτη, τα παιδιά φορούν στον καρπό του χεριού τους ένα βραχιολάκι, φτιαγμένο από στριμμένη άσπρη και κόκκινη κλωστή, τον Μάρτη ή Μαρτιά. Σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση, ο Μάρτης προστατεύει τα πρόσωπα των παιδιών από τον πρώτο ήλιο της Άνοιξης, για να μην καούν. Τον φτιάχνουν την τελευταία μέρα του Φλεβάρη και τον φορούν την πρώτη μέρα του Μάρτη, πριν βγουν από το σπίτι.