Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΓΡΑΦΟΥΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

6.3.21

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΣΥΝΕΡΓΕΙΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Συνάδελφε,
Όλη την περίοδο της πανδημίας από την προηγούμενη καραντίνα βλέπουμε το εισόδημα μας να μειώνεται, τα χρέη να διογκώνονται. Τα 800 ευρώ που δόθηκαν μήνες πριν και τα μισο-δανεικά της επιστρεπτέας προκαταβολής για όσους τα πήραν, δεν αρκούν. Δεν καλύπτουν στο ελάχιστο την πτώση του τζίρου, τα έξοδα που παραμένουν στα ύψη, την εφορία που παραμένει ίδια με πέρυσι.
Είναι χαρακτηριστκό ότι η πλειοψηφία των συνεργείων δεν έχει πάρει τίποτα από τις επιστρεπτέες προκαταβολλές. Την ίδια ώρα όγκος χρημάτων και ελαφρύνσεων κάθε μορφής ρέει προς τις μεγάλες επιχειρήσεις.

8.1.21

Το τρένο, ο Σταθμός και η εγκατάλειψη - XΡΟΝΟΓΡAΦΗΜΑ-Του Παναγιώτη Αντωνόπουλου

Άμα καλομάθεις, δύσκολα αφήνεις τον καναπέ. Για να μην κολλήσω πάνω του, μιας και είχα ρομαντική διάθεση, είπα να βολτάρω ως το Σταθμό του τρένου της πόλης. Ελάχιστοι οι περιπατητές, ολιγομελείς οι νεανικές παρέες, μετρημένα στα δάχτυλα δίκυκλα και οχήματα. Ο χριστιανός τι ήθελα που πήγαινα. Λίγα μέτρα πριν πατήσω τις σκουριασμένες γραμμές, δυο ογκωδέστατα λυκόσκυλα μου ρίχτηκαν. Μ’ έσωσε ένας ένοικος του Σταθμού, που εν γρηγόρσει κινήθηκε εναντίον τους και με δυνατό κλοτσοσκούφι τα μάντρωσε, βρίζοντάς τα με τη λιποβαρή μόρφωσή του. Η εικόνα στο Σταθμό ήταν αποκαρδιωτική. Δεν ξέρω αν σε άλλη χώρα οι κυβερνήτες συναγωνίζονται σε τέτοιες εθνικές καταστροφές. Σε ξεπούλημα δημοσίων επιχειρήσεων με υπογραφές και υποσχέσεις από υπουργούς και προφέσορες που ξεσαλώνοντας στα σόσιαλ μίντια μας γεμίζουν με σοφίες, πως το κάνουν τάχατες για την ανάπτυξη! Τι να πω! Συναθροίζω όσο μπορώ κάποιους στίχους του Σεφέρη, για να αποδώσω την καταστροφή: <<Δεξιά ζερβά πάνω και κάτω/ στροβιλίζονται σαρίδια/. Φτενοί θανατεροί καπνοί/ λύνουν τα μέλη των ανθρώπων/. Οι ψυχές βιάζονται ν’ αποχωριστούν το σώμα/ διψούν και δε βρίσκουν νερό πουθενά/. Κολνούν εδώ, κολνούν εκεί στην τύχη/ πουλιά στις ξόβεργες/ σπαράζουν ανωφέλευτα/ όσο που δεν σηκώνουν άλλο τα φτερά τους//.Φυραίνει ο τόπος ολοένα/ χωμάτινο σταμνί//. Ακούμπησα σε μια σταθμευμένη ατμομηχανή. Όσους τη βλέπουν τους περιβάλλουν αισθήματα λύπης και μνήμης. Καθότι τυγχάνω νοσταλγός περασμένων και θρυλικών εποχών, ενθρόνισα μπρος μου το συμμαθητή μου, Πλούταρχο, τον << καπιτάνο με το νούμερο 11 >> που έπαιζε καλό αριστερό εξτρέμ αλλά και εντρυφούσε στους αρχαίους κλασικούς της Αθήνας του Περικλή με απεριόριστη ευλάβεια. Από αγροτική οικογένεια, εύπορος, χωρίς τον τίτλο του βουτυρομπεμπέ και του μαμάκια, μας κήρυττε δικανικούς λόγους και μας απήγγειλε ρητά και αποφθέγματα, ων ουκ έστιν αριθμός, τείνοντας τα χέρια ως νομικός. Ηττημένος ολοσχερώς από τον έρωτα εξαιτίας της άρνησης μιας συμμαθήτριας μας, καθηλωμένοι μαζί στη θέση του τρένου, επιστρέφοντες από εκδρομή στα Ολύμπια, του συνέβη το εξής απερίγραπτο: Η λεγάμενη πέρασε δίπλα του, χωρίς να τον προσέξει κι αυτό του την έδωσε. Παρήγγειλε ούζο από το μπαρ του τρένου και μέχρι να έρθει, μου απήγγειλε με φαλτσαριστά συγκινησιακά φτερουγίσματα: <<… εκεί που μένουμε τώρα ανυπόστατοι λυγίζοντας/ σαν τα κλωνάρια της φτωχής ιτιάς/ σωριασμένοι μέσα στη διάρκεια της απελπισίας/ ενώ το ρέμα κίτρινο κατεβάζει αργά/ βούρλα ξεριζωμένα μες στο βούρκο/ εικόνα μορφής που μαρμάρωσε με την απόφαση μιας πίκρας παντοτινής…/ Ακολούθησε παύση, ησυχία, σιωπή και μετά κατέβασε το ούζο μονορούφι, ανέρωτο. Πνίγηκε, μάτωσε το πρόσωπό του, έβγαλε άναρθρες κραυγές και φάνηκε πως θα έσβηνε. Έπεσα πάνω του, του πρόσφερα τις πρώτες βοήθειες και τον συνέφερα εν μέσω πανικού και αναστεναγμών. Με κοίταξε με φιλοσοφικό μειδίαμα και φανερά τρακαρισμένος μου υπέδειξε με το βλέμμα την καραμπινάτη γκόμενα στο βάθος του τρένου, που εξαιτίας της ήρθε και η κατάρρευσής του. Ριψάσπιδες οι πολιτικοί εγκαταλείπουν τα έργα. Απώλεσαν το ενδιαφέρον τους για το λαό, βολεύονται σε θώκους με χρυσοφόρες αμοιβές, εν πλήρη συγχύσει φορτώνουν στο πόπολο ανία, φτώχεια και κατάθλιψη. Άριστα μελετημένο το σχέδιο τους, κόπτονται μόνο για τις απαγορεύσεις των απεργιών, τη φίμωση της έκφρασης, τη μείωση του μισθού και ότι επιφέρει την πλήρη διάλυσή του. Μειοψηφία πάντα οι κυβερνώντες, τυραννούν με το χειρότερο τρόπο την πλειοψηφία. Όσο για τα τρένα; Εκεί θα σκουριάζουν σταματημένα στις γραμμές, φωλιές για τα νυχτοπούλια τ’ ουρανού θα ‘ναι οι γκρεμισμένοι τους Σταθμοί.

Η κατάληψη της Ελλάδος και Δημοκρατία

>Εις την σύγχρονη εποχή, δυστυχώς, έχει παρερμηνευθεί η έννοια της αληθινής Δημοκρατίας, αλλά και αυτής της Ισότητας. Οι οποίες έννοιες είναι όμως εσωτερικά βιώματα και στάση ζωής, ευθύνης, αρετής και συνείδησης του κάθε ανθρώπου απέναντι των συνανθρώπων, αυτής της κοινωνίας. Αλλά παράλληλα και της παιδείας, γνώσης και εμπειρίας του κάθε ανθρώπου, που αυτό σημαίνει ότι εις την πραγματικότητα δεν μπορεί να ισχύει η έννοια της Ισότητας.

16.12.17

ΚΑΛΑΜΑΤΑ - ΤΕΡΜΑ ΤΟ ΓΚΑΖΙ ;; ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΔΙΦΡΑΓΚΑ

Νομίζετε ότι μας περισσεύουν νέες ζωούλες για να τις θυσιάζουμε στην άσφαλτο;
Φυσικά και όχι!
Λυπάμαι αφάνταστα να φεύγουν νέα παιδιά μας ,ετσι για ένα πάτημα του γκαζιού παραπάνω!
Κι αν δεν έχετε αντιληφθεί ,που δεν το έχετε οι περισσότεροι τι φονικό όπλο έχετε στα χέρια σας, με τιμόνι ταχύτητες και πεντάλ, ας κάνει κάτι το κράτος, η κυβέρνηση, ο δήμος για να μαζέψει όλους εσάς που νομίζετε ότι αυτοκίνητο και μοτοσυκλέτα και φορτηγό, είναι η προέκταση του γεννητικού σας οργάνου, ο εγωισμός σας ,ο τσαμπουκάς σας, η εξωτερίκευση των όποιων προβλημάτων περνάτε!
Οπως θα έχετε αντιληφθεί αν αφήσεις τον Έλληνα χωρίς αστυνόμευση, θα καταντήσει να οδηγεί όπως ψηφίζει, όπως τρώει και όπως συμπεριφέρεται το καφενείο! Δεν σέβεται ούτε κατοικημένες περιοχές ούτε κόκκινα φανάρια, ούτε στοπ και τώρα τελευταία μπαίνει άνετα ανάποδα και στους μονόδρομους που τον βολεύουν!
Τα βλέπετε όλοι δεν χρειάζεται να σας τα πω εγώ! Μόνο η αυστηρή αυστηρότατη αστυνόμευση, με εξοντωτικά, Ναι εξοντωτικά πρόστιμα, ισως συνεφέρει τον Έλληνα!
Και αφού η αστυνομία αδυνατεί να βγει στους δρόμους σαν τροχαία, έχω να δω τροχονόμο κάνα δυο χρόνια, ας βρουν μία φόρμουλα να εκπαιδεύσουν τουλάχιστον τους δημοτικούς αστυνομικούς που τριγυρνάνε από το παρκινγκ μέχρι τη λαϊκή αγορά χαλαροι και γράφουν παρκαρισμένα αυτοκίνητα!
Να τους βγάλουν παντού με ραντάρ και εξουσιοδότηση να ρίχνουν πρόστιμα στο σταυρό!
 Γιατί απλά κανένας δεν συνετίζεται!
Πηγαίνετε μία βόλτα έξω από τον ΟΑΕΔ.
Μπορεί να έχετε περάσει  5-6 πινακίδες που να γράφουν ανώτερη ταχύτητα τα 50 χιλιόμετρα ανά ώρα, όμως κανένας δεν πηγαίνει κάτω από 80….
Γιατί ρε παλικάρια; αυτοί που ζουν στο Ασπρόχωμα στον κόμβο του Ζαφείρη η στο Καλάμι πρέπει να ρίχνουν τα ζάρια αν θα ζήσουν για να περάσουν απέναντι;
Ποιος είπε σε όλους εσάς ότι η Νέα Είσοδος είναι πίστα αγώνων;
Και μην αρχίζετε τις παπαριές για φανάρια και πεζογέφυρες..
Ναι να σας φτιάξουμε μία πεζογέφυρα για να τρέχετε εσείς από κάτω στην πίστα του Μονακό!!
Πρόστιμα εξοντωτικά!
Αφού δεν σέβεσαι εσύ τη ζωή σου και τη ζωή των άλλων, κάποιος πρέπει να σου το δωσει να το καταλάβεις.
Και ο μόνος τρόπος που καταλαβαίνει ο Ελληνας  είναι να τον στείλεις στο ταμείο να πληρώσει για τη μαγκιά του !!
Τέλος

Θοδωρος  Γαλανοπουλος

13.3.17

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ - ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΔΗΜΟ ΠΥΛΟΥ-ΝΕΣΤΟΡΟΣ Η ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ;

Έπεσε στη λακκούβα, έσκασαν τα λάστιχα ... Που το παράξενο;

Αγαπητό  Newsmessinia

 Θα ήθελα να σας ενημερώσω για ένα σοβαρό περιστατικό που μου συνέβη σήμερα με την παράκληση  της δημοσίευσης μήπως ευαισθητοποιηθούν  οι αρμόδιοι  (Δήμος ή περιφέρεια ) δεν γνωρίζω ακριβώς ποιος είναι ο υπεύθυνος

Το πρωί καθώς πήγαινα  από Γαργαλιάνους στην  Καλαμάτα  στην έξοδο του χωριού Μεταμόρφωση του δήμου Πύλου - Νέστορος μπροστά από το πρώην δημοτικό σχολείο του χωριού, έπεσα σε μια λακκούβα την οποία δεν μπορούσα να αποφύγω  διότι ο δρόμος είναι γεμάτος από αυτές
Μετά από ένα χιλιόμετρο έμεινα από ….δύο λάστιχα διότι είχαν στραβώσει οι ζάντες  και τα λάστιχα είχαν σχεδόν καταστραφεί
Τα λάστιχα μου ήταν καινούρια, μόλις ενός έτους!
Τα καινούρια λάστιχα αξίας 200 ευρώ, τα δυο, δηλαδή σχεδόν ο μισός μου μισθός, γιατί είμαι νομοταγής πολίτης και πληρώνω τους φόρους μου, τα τέλη μου και την ασφάλεια του αυτοκινήτου μου.
Αύριο θα πάω  για έλεγχο και σε μηχανικό για να ελέγξει αν έχω πάθει κι άλλη ζημιά.
Να σας πω επίσης ότι από το σημείο αυτό περνούν καθημερινά εκατοντάδες αυτοκίνητα διότι είναι επαρχιακός δρόμος και ο ποιο σύντομος από Γαργαλιάνους  και Χώρα  προς Καλαμάτα

Υ.Γ Περιττό να σας αναφέρω ότι σε πολλά σημεία της διαδρομής ο δρόμος θυμίζει ….βομβαρδισμένο τοπίο

Με εκτίμηση
Αναγνώστης σας

ΜΕΣΣΗΝΙΑ - ΟΙ ΠΑΡΑΓΚΟΥΠΟΛΕΙΣ ΤΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΩΝ !

φωτογραφια μακετας
του δημου Πυλου Νεστορος
Η Πύλος έκανε την αρχή για την απομάκρυνση των παραγκουπολεων των καταστημάτων  με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν η Χώρα και η Κορώνη ,αλλά όπως όλα δείχνουν πάλι στην Πύλο  κάποιοι θεώρησαν καλό να αντικαταστήσουν τις παράγκες με τζάμοκατασκευες νόμιμα η παράνομα ;;  κλίνοντας ακόμα και την διάβαση των πεζών και των ΑΜΕΑ ;;
Τότε σε τι πρόσφερε η παρουσία του εισαγγελέα στην Πρώτη κατεδάφιση ;;
για τα μάτια του κόσμου ;;

Σχόλιο αγανακτισμένου αναγνώστη

3.3.17

ΠΥΛΟΣ - Υψομετρικές μετρήσεις για μελλοντικές αναπλάσεις ;

Σύμφωνα με πληροφορίες ,''τουριστική  εταιρεία'' κάνει  υψομετρικές  μετρήσεις  στην Πύλο για μελλοντικές !! αναπλάσεις ;;

 Πρότυπο προς ιδιωτικοποίηση η πόλη της Πυλου.....;; 

Εδω δεν ανήκει η Ελλάδα στους Έλληνες θα ανήκουν οι πόλεις !!!!!

Σχόλιο  αναγνώστη

15.2.17

Στο ΓΑΜΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ ...

Από Αναγνώστη  
 
Στα 190 χρόνια που οι Τούρκοι επιστρέφουν απο εδώ που έφυγαν, ως επενδυτές ... στο Πασα--λιμανι της Πύλου.....εμείς το γιορτάζουμε  με Ανακήρυξη για το Δήμο μας του έτους 2017, ως έτος αφιερωμένο στην ναυμαχία του Ναυαρίνου λόγω συμπλήρωσης 190 ετών από τη ναυμαχία. ...
Αν κάθε τοπική κοινότητα αποφάσιζε  πως  θα ονοματίσουμε την κάθε χρονιά τότε π.χ η τοπικη κοινοτητα της Μεθωνης  θα πρότεινε η χρονια να ειναι  αφιερωμενη  ,στο ΓΑΜΟ ΤΟΥ ΚΟΥΤΡΟΥΛΗ

Ευχαριστώ για την φιλοξενία 

26.1.17

Μήπως τους εκδώσει......η ΜΙΤ

Διάβασα και χάρηκα για την απόφαση του Α.Π. να μην εκδοθούν οι 8 Τούρκοι στρατιωτικοί. 
Ας γίνει γνωστό στους ένστολους γείτονες μας, ότι σεβόμαστε και προστατεύουμε αυτούς που ζητάνε από εμάς βοήθεια, καθώς και τους αιχμαλώτους πολέμου, τους οποίους δεν σεβάστηκαν αυτοί στην Κύπρο και πολλούς από αυτούς τους κατακρεούργησαν. 
Οι 8 Τούρκοι στρατιωτικοί που θα αφεθούν ελεύθεροι, ελπίζω να μπορέσουν να επιβιώσουν ελεύθεροι στην Ελλάδα και να μην τους δούμε δεμένους χειροπόδαρα από την Τουρκική ΜΙΤ να μεταφέρονται κρυφά στην Τουρκία
σαν τον Οτσαλάν από την Κένυα και επιβεβαιωθεί το ρηθέν από τον λαό, οτι είμαστε… μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μην δώσετε!…
Ευχαριστώ πολύ.
Αρης Κ. Βλάχος

20.11.16

Γιατί τιμάμε την ελληνική σημαία.

Σήμερα, που επικρατεί παντού το γκρίζο, το επίσημο χρώμα της παγκοσμιοποίησης έχουμε χρέος όλοι όσοι διδαχτήκαμε τα ελληνικά γράμματα μέσα από απλά παραδείγματα και ιστορικά γεγονότα, να γνωρίσουμε κυρίως στη νέα γενιά που μεγαλώνει διδασκόμενη τα ονομαζόμενα “άθεα γράμματα” ηθικές αξίες, αρχές και παραδόσεις τις οποίες οι δάσκαλοί τους και οι γονείς τους δεν φρόντισαν να τους διδάξουν.  
Μια τέτοια ιστορία είναι και του καπετάν Παπαδήμου.
Κατά την πρώτη φάση του ένοπλου Μακεδονικού αγώνα και ιδιαίτερα από το 1878 έως και το 1897 στη Δυτική Μακεδονία έχουμε μια έντονη και συνεχή επαναστατική δραστηριότητα. Δρούσαν εικοσιπέντε επαναστατικά ανταρτικά σώματα και ένα από αυτά ήταν του Παπαδήμου ή καπετάν Παπά. 
Ο οπλαρχηγός Παπαδήμος καταγόταν από το παραλίμνιο χωριό Αυλές που βρίσκεται κοντά στην κωμόπολη των Σερβίων. Το 1871, σε ηλικία τριάντα πέντε ετών, χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια πρεσβύτερος.
Το 1878 ξεσηκώθηκε ο μακεδονικός ελληνισμός για ν’ αποτρέψει τους θανάσιμους κινδύνους που τον απειλούσαν, ιδιαίτερα με όσα σε βάρος του προέβλεπε η συνθήκη του Αγίου Στεφάνου. Ο Παπαδήμος μπήκε στον αγώνα με την εμφάνιση των πρώτων επαναστατικών σωμάτων. Το βράδυ έκανε επιδρομές και το πρωί ήταν παρών στα ιερά του καθήκοντα, έχοντας κρυμμένα τα όπλα του κάτω από την Αγία Τράπεζα της εκκλησίας του χωριού του. 
 Η αντιδικία του με ένα πλούσιο Τούρκο μπέη που ήθελε να του πάρει τα λίγα κτήματα που είχε, τον ανάγκασε να βγει φανερά πλέον στον αγώνα. Κατέθεσε το πετραχήλι στην Αγία Τράπεζα, άλλαξε το ράσο με την αντάρτικη φουστανέλα και ζώστηκε τα άρματα. Μαζί με πέντε συντρόφους του ανέβηκαν στο Τιτάριο όρος που βρίσκεται στ’ ανατολικά των Σερβίων.
 Εκεί συναντήθηκαν τυχαία με απόσπασμα εξήντα αντρών του τακτικού τουρκικού στρατού. Κατά την πολύωρη μάχη που ακολούθησε, πενήντα άντρες του τουρκικού στρατού σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν και οι υπόλοιποι δέκα αιχμαλωτίστηκαν ενώ ο Παπαδήμος και οι σύντροφοί του δεν έπαθαν τίποτα. Ως αποτέλεσμα αυτού του γεγονότος το ηθικό των χριστιανών αναπτερώθηκε και πολλοί Έλληνες έσπευσαν να καταταγούν στ’ ανταρτικά σώματα. 
Ο Παπαδήμος έγινε ο φόβος των Τούρκων της περιοχής και οι χριστιανοί των ονόμασαν καπετάν παπά. Με την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα (Νοέμβριος 1881) ο Παπαδήμος εγκαταστάθηκε στην ελεύθερη Θεσσαλία και ασχολήθηκε με την γεωργία. 
Επειδή, οι ελληνικές κυβερνήσεις της εποχής εκείνης αδιαφορούσαν για την απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων, μια ομάδα αξιωματικών του στρατού ίδρυσε στην Αθήνα το Νοέμβριο του 1894 μια μυστική ιδιωτική πατριωτική οργάνωση με την ονομασία «Εθνική Εταιρία».
Τον Ιούλιο του 1896 η «Εθνική Εταιρία» έστειλε στη Μακεδονία  το πρώτο ανταρτικό σώμα υπό την ηγεσία του Δυτικομακεδόνα Αθανασίου Μπρούφα.
 Η είσοδος του οπλαρχηγού Μπρούφα στη Μακεδονία συνδυάστηκε με μια σπουδαία νίκη του, εναντίον τουρκικού στρατιωτικού αποσπάσματος στο βουνό Βέρμιο και συνέβαλε στην επίσπευση της εισόδου στη Μακεδονία και άλλων ανταρτικών σωμάτων.
Ο Παπαδήμος σε ηλικία εξήντα ετών αποφάσισε να οργανώσει πάλι ανταρτικό σώμα και να εισέλθει στην Μακεδονία. Παρά τα εμπόδια που του παρουσιάστηκαν και τις δύο συλλήψεις του, συγκέντρωσε τα παλικάρια του και την νύχτα της 18ης  Αυγούστου 1896 πέρασε τα σύνορα παρά την άγρυπνη παρακολούθηση του από τις αρχές. 
Οι Τούρκοι έχοντας μάθει από τις εφημερίδες της Αθήνας τις κινήσεις του, τον περίμεναν και το μεσημέρι της 20ης  Αυγούστου, πολυάριθμοι τουρκική δύναμη επιτέθηκε εναντίον των Ελλήνων ανταρτών.   Η δύση του ηλίου βρήκε τους Τούρκους με τριάντα νεκρούς ενώ οι Έλληνες είχαν μόνο έναν ελαφρά τραυματία. 
Ο Παπαδήμος ανέβασε τους άνδρες του ψηλότερα στον Όλυμπο για να βρουν ασφαλέστερο λημέρι. Επειδή όμως στο σημείο εκείνο δεν βρήκαν νερό έστειλε τρεις άνδρες του με ασκούς να φέρουν νερό από πιο χαμηλά. 
Υλοτόμοι που τους είδαν, τους πρόδωσαν στους Τούρκους και ισχυρή τουρκική δύναμη από τετρακόσιους άνδρες κινήθηκε γρήγορα εναντίων των Ελλήνων. Η τουρκική εμπροσθοφυλακή βρέθηκε αντιμέτωπη με τους τρεις άντρες του Παπαδήμου που πήγαν για νερό. Με μια ομοβροντία σκότωσαν τους δύο και συνέλαβαν τον τρίτο. 
Ο Παπαδήμος που άκουσε τους πυροβολισμούς κατάλαβε τι είχε γίνει και έδωσε εντολή στους άντρες του να κατεβούν πιο κάτω για να πιάσουν καλύτερες θέσεις, όμως δεν πρόλαβαν και έτσι αμύνθηκαν όπως – όπως στη θέση «Ξερόλακος». Παρά τη δίψα τους, αφού από την προηγούμενη μέρα είχαν να πιουν νερό, οι Έλληνες αντάρτες καλά κρατούσαν και μέχρι το μεσημέρι οι Τούρκοι μετρούσαν αρκετούς νεκρούς ενώ οι Έλληνες μόνο δύο. 
Νέα τουρκική δύναμη έφτασε από την Ελασσόνα και τους ενίσχυσε. Ο Παπαδήμος για να εμψυχώσει και ενθαρρύνει τους άνδρες του, σηκώθηκε από το προκάλυμμα του και ύψωσε την ελληνική σημαία.  
Την ίδια στιγμή ένα από τα πρωτοπαλίκαρα του ο Αγγελόπουλος καθώς εξάντλησε τα φυσίγγια του, άφησε και αυτός το προκάλυμμα του κι έσπευσε στο πλευρό του όρθιου αρχηγού του, με το περίστροφο στο χέρι ρίχνοντας κατά του επικεφαλής Τούρκου αξιωματικού. Πολλές τουρκικές σφαίρες τον βρήκαν και το σώμα του έπεσε άψυχο δίπλα στον αρχηγό του υπό την σκέπη της κυανόλευκης σημαίας.
Η θέση των ανταρτών γινόταν συνεχώς όλο και πιο δύσκολη αφού τα φυσίγγια τους τελείωναν και ο κλοιός γύρω τους όλο και στένευε. 
Τότε ο καπετάν Παπαδήμος, με τη σημαία σφιγμένη στα δόντια του και το όπλο στο χέρι, όρμησε με γενναιότητα και αυτοθυσία να ανοίξει δρόμο ανάμεσα στους εχθρούς. Λίγα μέτρα πρόλαβε να κάνει ο καπετάν παπάς και το κορμί του σωριάστηκε στο χώμα με δεκατέσσερις εχθρικές σφαίρες να έχουν βρει το στήθος του. Μόλις έπεσε  νεκρός ο αρχηγός οι Τούρκοι όρμησαν με κραυγές εναντίον των Ελλήνων ανταρτών. 
Μερικούς σκότωσαν, άλλους αιχμαλώτισαν, ενώ οι υπόλοιποι κατόρθωσαν να διαφύγουν. Στη συνέχεια αναζήτησαν το σώμα του νεκρού αρχηγού και του έκοψαν το κεφάλι και επειδή ακόμα και νεκρός δεν άφηνε τη σημαία από τα δόντια του το τύλιξαν με αυτήν.

Ο Ι. Μουράνος έγραψε την εποχή εκείνη το ακόλουθο ποίημα:        

Ζηλέψετέ το οι μεγάλοι,
ζηλέψετέ το οι μικροί,
του Παπαδήμου το κεφάλι.                                                                                                                                                                                                                                         

Με τη σημαία του στο στόμα,
ψηλά κρατώντας το σπαθί,
κυλίστηκε νεκρός στο χώμα.                                                                                                                                                                                                                  

Τότε σιμώσανε κοντά του, 
όταν τον είδανε νεκρό, 
και του επήραν τ’ άρματά του.                                                                                                                                                                                                                                                 

Μα τη σημαία δεν αφήνει,
το στόμα του σφικτά κλειστό, 
στους Τούρκους δεν την παραδίνει.                                                                                                                                                                                                                              

Και το κεφάλι του χωρίζουν
με μια φοβερή σπαθιά    
και στη σημαία το τυλίγουν…                                                                                                                                                                                                                                    

Ω! τιμή στον αντρειωμένο! 
και στη σημαία τι τιμή, 
σάβανο να’ ναι δοξασμένο!                                                                                                                                                                                                                                  

Ζηλέψετέ το οι μεγάλοι, 
ζηλέψετέ το οι μικροί,
του Παπαδήμου το κεφάλι.
                                
Γι’ αυτό τιμάμε την ελληνική σημαία. Γιατί πριν από μας την τίμησαν πολλοί, σαν τον καπετάν Παπαδήμο, ποτίζοντάς την με το ίδιο τους το αίμα!

Ηλίας Ευαγγελόπουλος

Ο Ράβδος στο Στασιό Κυπαρισσίας

Όταν άρχισα να γράφω για το ράβδο, ήταν ήδη Νοέμβρης του 2016, και είχε αρχίσει το μάζεμα της ελιάς, είχε δηλαδή αρχίσει ο ράβδος στον κάμπο της Κυπαρισσίας.

Λέγοντας ράβδο εννοούμε το μάζεμα των ελαιοποιήσιμων ελιών στα κτήματα του δικού μου χωριού του Στασιού και των άλλων χωριών του κάμπου. Επειδή οι ελιές ραβδίζονται καθιερώθηκε  με την λέξη ράβδος αυτή η αγροτική και κουραστική εργασία.

Θα περιγράψω όμως τον ράβδο όπως τον θυμάμαι στην δεκαετία του 1960, αφού συμμετείχα βοηθώντας μικρό παιδί τότε τους γονείς μου. Στα μέσα Νοεμβρίου και μετά, άρχιζαν οι προετοιμασίες για το ράβδο, με την συγκέντρωση των εργαλείων που θα χρησιμοποιούσαμε.

Πρώτα ετοιμάζαμε τα λιόπανα, τα οποία ήταν υφαντά η λινάτσες βιομηχανικές, συρραμμένα το ένα με το άλλο, σε συνολικό εμβαδόν 4χ4 η 5χ5, τα οποία μετά από βροχή ή αν τα χρησιμοποιούσες σε μουσκεμένο έδαφος ήταν πολύ βαριά- ασήκωτα ,και ήταν δύσκολα να τα μετακινείς και να τα στρώνεις στην ελιά.
Έπρεπε να ετοιμάσουμε τις δέμπλες. Οι δέμπλες ήταν ξύλινα μακριά και ευλύγιστα ραβδιά μήκους 2-6 μέτρων.

Τις μικρές τις λέγαμε κοντοδέμπλια και όταν χρειαζόμαστε πολύ μεγάλες δέμπλες, τότε δέναμε δυο [μια μεγάλη και μια μικρή] για τις πανύψηλες ελιές, και αυτό το  λέγαμε δεμπλό] η ονομασία ίσως προήλθε από  το –δυο δέμπλες.
Απαραίτητα ήταν για τον ράβδο τα καντάλια.

Ήταν κοντά ραβδάκια 60-90 πόντους ίσια και ξεφλουδισμένα στην φωτιά, και γυαλισμένα χωρίς ρόζους για να μην τραυματίζονται οι παλάμες, αφού τα χρησιμοποιούσαν οι ραβδιστές πάνω στις ελιές και οι γυναίκες για να χτυπούν τα λιόκλαρα που μάζευαν πάνω από τα λιόπανα.

Τα καντάλια ήταν ατομικό-προσωπικό εργαλείο για τον ραβδιστή που ανέβαινε πάνω στις ελιές, αφού το είχε συνηθίσει και στην συμμετρία και στο βάρος για να ραβδίζει χωρίς δυσανάλογη προσπάθεια.

Πολύ καλό ξύλο για δέμπλες και καντάλια ήταν τα παλιούρια, καθώς επίσης και  τα πουρνάρια. Άλλο εργαλείο εκείνα τα χρόνια ήταν οι σαρωματίνες, με τις οποίες σάρωναν –σκούπιζαν τα λιόκλαρα πάνω από τα λιόπανα.

Ήταν πυκνές αφάνες-θάμνοι τις οποίες έδεναν πάνω σε ξύλινα κοντάρια, αφού πρώτα τις είχαν πατήσει με βάρος για να πλατύνει το σχήμα τους.
Αυτές οι σκούπες για τα λιόκλαρα δεν λείπουν  μέχρι σήμερα από τον ράβδο, απλώς σήμερα χρησιμοποιούνται μεταλλικές η πλαστικές  του εμπορίου.

Δεν υπήρχαν αλυσοπρίονα βενζίνης η ηλεκτρικά και το κόψιμο των ελιών γινόταν με πριόνια χειρός. Τις κλάρες που έκοβαν οι ραβδιστές, τις χτυπούσαμε με τα καντάλια, πάνω στα λιόπανα.

Στον ράβδο έπρεπε να είναι πολυμελής ομάδα εργατών για να υπάρχει καταμερισμός εργασίας και ημερήσια απόδοση. Οι γυναίκες έστρωναν τα λιόπανα και έκαναν τις άλλες βοηθητικές εργασίες, ενώ οι άνδρες έκαναν τις πιο επίπονες δουλειές, δηλαδή τον ράβδο πάνω και κάτω στην ελιά, και αργότερα το βράδυ, το λίχνισμα και το σάκιασμα στα τσουβάλια.

Πολύ καλή ομάδα- συνεργείο για ράβδο ήταν τρία ζευγάρια, τρεις άνδρες και τρεις γυναίκες. Για να υπάρχει τετραμελής η εξαμελής ομάδα- συνεργείο, ήταν συνηθισμένη η δανεικαριά, δηλαδή η ανταπόδοση της ημερήσιας συμμετοχής και βοήθειας του ενός στον άλλο.

Με τα έξη άτομα μοιραζόταν η δουλειά και ο καθένας είχε το πόστο του.
Όταν χρειαζόταν, γινόταν εναλλαγή, αλλά οι ραβδιστές είχαν ειδίκευση και συνεχή απασχόληση με το ράβδισμα.

Αφού ραβδιζόταν η ελιές, τις έβαζαν στα τσουβάλια, και τις συγκέντρωναν σε ένα επίπεδο και στεγνό μέρος, το οποίο δεν όργωναν και δεν καλλιεργούσαν για να είναι  καθαρό . Αυτό τον χώρο τον έλεγαν λιχνίστρα και εκεί άδειαζαν σε ένα μεγάλο σωρό τις ελιές για να τις λιχνίσουν, με σκοπό να ξεχωρίσουν με τον αέρα τα φύλλα και ο καρπός.

Όλα τα ελαιοπερίβολα είχαν ένα τέτοιο χώρο την λιχνίστρα, επειδή ήταν απαραίτητη εργασία ο διαχωρισμός του ελαιοκάρπου από τα φύλλα.

Ακόμα και σήμερα  που ο τρόπος συλλογής της ελιάς έχει αλλάξει και το λίχνισμα καταργήθηκε, αφού τα ελαιοτριβεία διαθέτουν σύγχρονα αποφυλλωτήρια,  στα ελαιοπερίβολα  το συγκεκριμένο σημείο του χωραφιού έμεινε να το λέμε λιχνίστρα.
Στο τέλος της ημέρας , αργά το απόγευμα, οι γυναίκες έφευγαν, για να φροντίσουν τα παιδιά και να μαγειρέψουν για την επόμενη μέρα, ενώ οι άνδρες έμεναν στα ελαιοπερίβολα για να λιχνίσουν τις ελιές.

Περίμεναν να φυσήξει κάποιο αεράκι, βοριάς ή νοτιάς, για να βοηθήσει στο λίχνισμα για να διαχωριστούν οι ελιές από τα φύλα.
Συνήθως με το σούρουπο κάποιο αεράκι θα ερχόταν  ,αν όμως δεν είχε αέρα, τότε περίμεναν κουρασμένοι βρεγμένοι μερικές φορές και νηστικοί να λιχνίσουν.
Το λίχνισμα γινόταν με ξύλινα φτυάρια, για να μην τραυματιζόταν ο καρπός της ελιάς.

Αν δεν υπήρχε ξύλινο φτυάρι για την συγκεκριμένη εργασία ,τότε χρησιμοποιούσαν το φτυάρι που φούρνιζαν το ψωμί στους φούρνους, ήταν ξύλινο και  το λέγαμε πλαστήρα.  Όταν τελείωνε το λίχνισμα , τότε άρχιζαν τα σακιάσματα σε μεγάλα τρίρηγα τσουβάλια, τα οποία είχαν πολύ μεγάλο βάρος επειδή το περιεχόμενο τους ήταν καθαρός καρπός χωρίς φύλα.

Τα τσουβάλια γινόταν στοίβες το ένα πάνω στο άλλο και θα  τα  έπαιρναν τα άλογα και αργότερα τα τρακτέρ για να τα πάνε στα ελαιοτριβεία.
Όταν τελείωνε το λίχνισμα ήταν πια πολύ αργά, είχε βραδιάσει για τα καλά, και οι λιχνιστές κουρασμένοι –νηστικοί, και πολλές φορές βρεγμένοι γυρνούσαν στο σπίτι για λίγη ξεκούραση , για να συνεχίσουν την ίδια επίπονη εργασία την άλλη μέρα.

Σήμερα το παλιά υφαντά λιόπανα έχουν αντικατασταθεί από βιομηχανικά ελαιόπανα και ελαιόδυχτα. Οι παλιές σκούπες- σαρωματίνες αντικαταστάθηκαν από πλαστικές η μεταλλικές σαρώστρες. Τα καντάλια και οι δέμπλες αντικαταστάθηκαν από ηλεκτρικά μηχανάκια ραβδιστήρια  που ρίχνουν τις ελιές και για τις κλάρες έχουν εφευρεθεί πολλών τύπων μηχανοκίνητα και πολύ ξεκούραστα μηχανήματα που τα λένε τιναχτήρια.

Παρά την τεχνολογία , τις πατέντες και εφευρέσεις, που έγιναν και κάνουν  σήμερα, πολύ ξεκούραστο το μάζεμα των ελιών, ο ράβδος είναι μια πολύ κουραστική αγροτική εργασία.

Αυτά θυμήθηκα να γράψω για τον ράβδο , και πιστεύω ότι εκείνα τα χρόνια παντού ήταν η ίδια κοπιαστική εργασία.

                                                                                                 


 Νοέμβριος 2016
                                                                                               
 Άρης Κ. Βλάχος

29.2.16

Δεν θέλω να είμαι ευρωπαίος ... Σιχαίνομαι !!!

Είμαι 50 αρης και άνεργος 

Ξέρω τι θα πει φτώχεια, ξέρω τι θα πει δεν έχω να φάω... 


Ξέρω πως είναι από πρώτο χέρι πως είναι να μην ξέρεις τι θα σου ξημερώσει αύριο... 


Εκείνο που δεν Ξέρω είναι πως είναι να είσαι "πρόσφυγας"... 
 
Πως είναι να φεύγεις από την χώρα σου για να γλυτώσεις από τον πόλεμο που τον ξεκινούν τα "συμφέροντα" των πλουσίων, πως είναι να κουβαλάς τα μωρά παιδιά σου μέσα σε αντίξοες συνθήκες, να θαλασσοπνίγονται για ξεφύγουν από τις βόμβες που σκάνε δίπλα τους, δεν ξέρω πως είναι να περπατάς ατέλειωτες ώρες για να φτάσεις στην "γη τις επαγγελίας" που για αυτούς είναι η Ευρώπη, δεν ξέρω πως είναι να σε μεταχειρίζονται σαν ανθρώπινο σκουπίδι,
ΔΕΝ ΞΕΡΩ... εκείνο που ξέρω και εκείνο που νιώθω είναι ότι είμαι ένας άντρας 50 χρόνων που βλέπει όλα αυτά να διαδραματίζονται στην χώρα του και ΚΛΑΙΩ..
. ΚΛΑΙΩ σαν μικρό παιδί,
ΚΛΑΙΩ γιατί πονάω με όλα αυτά που βλέπω και δε έχω την δύναμη να βοηθήσω, ΚΛΑΙΩ με ασταμάτητα δάκρυα όταν βλέπω τα παιδιά τα προσφυγόπουλα, ξυπόλητα ταλαιπωρημένα άρρωστα...
 Αλλά από την άλλη είμαι ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ σαν Έλληνας γιατί με έκαναν περήφανο όλοι αυτοί οι κάτοικοι των νησιών που δέχονται τους πρόσφυγες, όλοι αυτοί που από το τίποτα το δικό τους βοηθάνε μεγαλόπνοα όλους αυτούς.
Και η Ευρώπη; Η ενωμένη, της αλληλεγγύης, των λαών...
Κλείνει αυτιά και μάτια... 

Και αφήνει ανθρώπινες ψυχές να θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος...
Αυτή είναι η Ευρώπη...
Αυτοί είναι οι λαοί της Ευρώπης...!
ΕΓΩ δεν θέλω να είμαι ευρωπαίος ρε φίλε...
Σιχαίνομαι...


Αναγνώστης

17.1.16

ΑΠΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ: ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ – Τα «παϊδάκια» χρεώνονται ωμά η ψητά;

«Θα ήθελα να παρακαλέσω τους αρμόδιους φορείς και συγκεκριμένα το αρμόδιο τμήμα της ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΥ, όπως φροντίσει για τον έλεγχο καταστημάτων εστίασης, όπως π.χ. ταβέρνες, όσον αφορά τις παραγγελίες πελατών σε ψητά κρέατα. 

Και  το επισημαίνω αυτό γιατί παρατηρείται Δυστυχώς το φαινόμενο [σύνηθες στο 90% και πλέον], όταν ένας πελάτης, ή μια παρέα γενικώς, ζητήσει μέσω του σερβιτόρου π.χ. 2 κιλά παϊδάκια [ψητά εννοείται], να τους σερβίρουν αυτά ως επί το πλείστον σε ταβέρνες, μειωμένα όσον αφορά το πραγματικό τους βάρος. 


 Δηλαδή πρέπει να γνωρίζουν όλοι οι εμπλεκόμενοι, ήτοι πελάτες καταναλωτές και ιδιοκτήτες των συγκεκριμένων καταστημάτων, πως τα κρέατα, όπως παϊδάκια, ζυγίζονται και προσφέρονται ψημμένα 2 κιλά και όχι όπως ισχυρίζονται κάποιοι ιδιοκτήτες ωμά 2 κιλά και ό,τι απομείνει τελικά και μας φέρουν σερβιρισμένο στο τραπέζι. 


Παράλληλα πρέπει βάσει Νόμου, να συνοδεύεται το κρέας αυτό, με χαρτάκι στο οποίο να αναγράφεται τόσο η τιμή του, όσο και το πραγματικό του βάρος  [ως ψημμένου]. 


Θεωρώ πως πρέπει-επιβάλλεται να μπει κάποτε σειρά σε όλα, ακόμη και στα ποιο αυτονόητα».
 

Ευχαριστώ για την φιλοξενία 

Αναγνώστης

20.12.15

ΕΚΛΟΓΕΣ ΝΕΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ – ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΤΖΙΤΖΙΚΩΣΤΑΣ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ

 *Από αναγνώστη 

Η απώλεια εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων  της Ν.Δ στις τελευταίες εκλογές έχει πολλά αίτια, με βασικότερο αυτό της απογοήτευσης που προκάλεσε το κόμμα της ΝΔ τα τελευταία χρόνια, με λάθους χειρισμούς απέναντι σε πολλές κοινωνικές ομάδες, κυρίως μικρομεσαίους, ελευθ. επαγγελματίες, αγρότες και δημοσίους υπαλλήλους που αποτελούν τον πυρήνα του κόσμου της.
Αυτός ο κόσμος, συγκυριακά στήριξε ΣΥΡΙΖΑ ή ακόμη και Χρυσή Αυγή, αφού ουσιαστικά ανήκε στη ΝΔ, αλλά μετακινήθηκε προς τα κόμματα που υπόσχονταν τα πάντα, στους πάντες.
Αυτοί οι ψηφοφόροι, είναι αυτοί που μπορούν να  ξαναδώσουν στη ΝΔ μια κερδοφόρο εκλογή και όχι οι ψηφοφόροι ‘’μπετόν’’.
Άλλωστε, φάνηκε και από τις τελευταίες εκλογές, ότι η κομματική συσπείρωση από μόνη της δεν είναι ικανή να δώσει τη νίκη
Και οι τέσσερις υποψηφιότητες είναι σοβαρές, αλλά υπάρχουν και μειονεκτήματα, όπως αυτή του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που είναι αγαπητός από όλο τον κόσμο της ΝΔ, αλλά δυστυχώς δεν μπορεί ούτε το νέο να φέρει, ούτε την προοπτική της αλλαγής, αφού και δοκιμάστηκε, αλλά και στηρίζεται σε έναν παλαιοκομματικό μηχανισμό, που το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να κρατήσουν θέσεις και αξιώματα, μη κοιτώντας το αύριο, παρά μόνο το σήμερα.
Οι δε Κ. Μητσοτάκης και Αδ. Γεωργιάδης εκφράζουν ένα κόσμο μέσα στη ΝΔ, αλλά δεν έχουν πείσει το μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αυτό που θα φέρει τη ΝΔ ξανά πρώτη.
Η μόνη υποψηφιότητα που μπορεί να εκφράσει την αλλαγή, το νέο, την ανανέωση, μια προοπτική νίκης έχοντας επιλέξει τη ρήξη με το παλιό και το παλαιοκομματικό και θέτοντας τη νέα γενιά μπροστά, στην πρώτη γραμμή, είναι αυτή του σημερινού περιφερειάρχη Κεντρικής Μακεδονίας Απ. Τζιτζικώστα.
Το ζήτημα της μη κοινοβουλευτικής του ιδιότητας, μπορεί να αποτελεί κώλυμα κατά το Σύνταγμα, αλλά όχι για την κοινωνία.
 Τα συνεχή ψέματα και οι υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα από τον σημερινό πρωθυπουργό Αλ. Τσίπρα προς κάθε κοινωνική ομάδα, αργά ή γρήγορα, θα φέρει τον κόσμο πάλι σε διλήμματα, που θα υποχρεωθεί να βρει εναλλακτική λύση.
Όμως ο κόσμος θα εμπιστευθεί ξανά μια ΝΔ, των αλλαγών, των νέων ανθρώπων, της νέας λογικής, όπως αυτή προ εικοσαετίας εκφράστηκε με τον Κ.Καραμανλή και που σήμερα μόνο ο Απ. Τζιτζικώστας είναι ικανός να φέρει, κόντρα σε συστήματα και παλιές νοοτροπίες.
Στην παρούσα φάση δεν κρίνεται μόνο η τύχη της ΝΔ, αλλά η προοπτική και το αύριο της χώρας, για μια ισχυρή ΝΔ, αρχών , αξιών και θέσεων που θα είναι κοντά στην κοινωνία και θα την αφουγκράζεται. 
Και είναι σίγουρο ότι και η  Μεσσηνία και οι νεοδημοκράτες της περιοχής, αυτή η ευλογημένη γη, θα επιλέξει για νέο πρόεδρο της ΝΔ τον Απόστολο Τζιτζικώστα, για μια νέα Ελλάδα, προόδου και προοπτικής.

 * Ευχαριστώ για την φιλοξενία 


Αναγνώστης

14.8.15

Οικονομικό αδιέξοδο; Μην κοιτάς έξω, μέσα σου κοίτα!

του Φωτίου Γ.Πετροπούλου*

Κρίσιμες  ώρες συζητήσεων, προβληματισμού. Τόσος κόπος κι όμως η λύση στο αδιέξοδο φαντάζει απόμακρη…. Ίσως η λύση στο αδιέξοδο να είναι κοντά αλλά αδυνατούμε να τη δούμε. Αρκεί να προσεγγίσουμε το πρόβλημα με πιο απλό τρόπο. Τον τρόπο που οι παλιοί έδιναν λύση στα προβλήματά τους. Και ας είχαν στη διάθεσή τους λιγότερα μέσα και λιγότερα πτυχία στις οικονομικές επιστήμες…. Διέθεταν όμως συμπυκνωμένη τη σοφία της εμπειρίας, τη σοφία αυτού του υπέροχου λαού που έκανε λάθη αλλά μεγαλούργησε κιόλας. Ειδικά όταν αντιμετώπισε τα προβλήματα μονοιασμένος.
Όταν διαπιστώνουμε ότι το σπίτι μας στάζει στη βροχή δεν μπορούμε ασφαλώς να σταματήσουμε τη βροχή. Ούτε αν ταβάλουμε, με τον κακό μας τον καιρό ή τα σύννεφα που φέρνουν τη βροχή θα φέρουμε αποτέλεσμα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουμε είναι να διορθώσουμε το σημείο που μπάζει το σπίτι μας νερά.
Αναμφισβήτητα είμαστε εκτεθειμένοι στην καταιγίδα της οικονομικής κρίσης. Το αδιέξοδο είναι πασιφανές, το χρέος είναι μη βιώσιμο καθώς λένε οι ειδικοί, τουλάχιστον στην παρούσα μορφή του και η διαγραφή του δεν είναι εύκολο γιαμιασειρά από  λόγους να επιτευχθεί τούτην ώρα οριστικά. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι φταίμε και εμείς και οι  άλλοι. Και εμείςπου συνέχεια ζητούσαμε και οι άλλοι που αδιαμαρτύρητα μας  έδιναν. Αργά ή γρήγορα θαφθάναμε σε αδιέξοδο. Φταίμε γιατί λησμονήσαμε το ελληνικό φιλότιμο που χαρακτηρίζει το «DNA» της φυλής μας και έχει στο παρελθόν μεγαλουργήσει…
 Φταίμε γιατί δώσαμε το δικαίωμα σε κάποιους να μας ταπεινώσουν και να μας χλευάσουν. Φταίμε ακόμη γιατί δεν καταφέραμε να αντιληφθούμε εγκαίρως ότι αυτοί που πιστέψαμε και ψηφίσαμε ως σωτήρες μας είτε από δόλο είτε από αδυναμία δεν κατάφεραν να μας σώσουν, ίσως γιατί συμπεριφέρθηκαν ως διαμεσολαβητικά «παρασιτικά» προς ίδιον όφελος. Και ας υπήρξαν σε όλους τους πολιτικούς χώρους πολιτικοί που νοιάστηκαν και θυσιάστηκαν για την Πατρίδα... Και τώρα τι;
Ας το πάρουμεαπόφαση. Αν δεν αποφασίσουμε να αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει η κατάσταση. Απλά θα μεταθέσουμε το αδιέξοδο για αργότερα, αυτό το καταστροφικό  αδιέξοδο που για τον καθένα έχει διαφορετική μορφή. Για κάποιους η έξοδος από το ευρώαποτελεί τραγωδία για κάποιους άλλους η παραμονή στο ευρώ θα σφραγίσει την ταφόπλακα.
Ας «ποδοσφαιροποίησουμε» για μια ακόμη φορά την πολιτική ζωή του τόπου, τόσες φορές το έχουμε κάνει με άκομψο τρόπο, αυτή τη φορά ας γίνει με την καλή έννοια ώστε να στελεχωθεί μια υπερβατική κομματικά ομάδα, η εθνική ομάδα με τους καλύτερους σε κάθε τομέα ώστε να εργαστούν χωρίς την απειλή του πολιτικού κόστους προκειμένου να επιτευχθεί η αναγκαία μεταρρύθμιση που ας μη γελιόμαστε είναι επιθυμητή από ελάχιστους αφού άλλους τους ξεβολεύει και άλλους τους ζητά θυσίες χωρίς να τους ωφελεί άμεσα.
Εξάλλου και τώρα να επιτευχθεί η συμφωνία που θα μας αποφέρει την επαναφορά της οικονομικής ανάνηψης  χωρίς σχεδιασμό ανάπτυξης και σκληρή εργασία, παραγωγικότητα κλπ, σύντομα θα βρεθούμε πάλι σε οικονομικό αδιέξοδο. Αν αντί να καταριόμαστε την κακή μας τύχη που βρέχει ή να τα βάζουμε με τον άσπλαχνο Θεό πιστεύοντας ότι  μας μισεί(…) ή προσδοκούμε να μην ξαναβρέξει σε τούτον τον τόπο, δεν ανασκουμπωθούμε να φτιάξουμε τα κεραμίδια της στέγης μας που στάζουν, «η παράγκα»  μας απλά, θα πλημμυρίσει για μια ακόμη φορά…..
Οι δανειστές μας εκμεταλλεύτηκαν τη δική μας αδυναμία ναθέσουμε όρια στη δική μας αχαλίνωτη βούληση. Όταν φθάνεις λοιπόν καλώς ή κακώς να χρωστάς «κατ΄ εξακολούθηση», δεν μπορείς να απαιτείς να σε σεβαστεί ο άλλος ειδικά όταν ό άλλος έχει δόλο απέναντί σου και αποσκοπεί στο στραβοπάτημά σου…
Η λύση είναι απλή και βρίσκει την υλοποίηση και την επιτυχία της σε ένα αμφίδρομο σχήμα λειτουργίας. Ένα νέο ξεκίνημα που θα στηριχθεί σε μια έντιμη συμφωνία όχι ανάμεσα σε εμάς και τους άλλους αλλά σε εμάς τους ίδιους.
Γιατί πρώτιστη σημασία έχει ΕΜΕΙΣ τι νιώθουμε, τι πιστεύουμε, και πως λειτουργούμε.
Αρκεί να καταφέρουνε να υλοποιήσουμε μια παλιά αλλά αλάνθαστη συνταγή, να περάσουμε από το εγώ στο εμείς και να βελτιώσουμε ο καθένας και η καθεμιά μας με τη γνησιότητα της στάσης μας τον μικρόκοσμο που μας περιβάλλει….
Καταρχάς το κράτος οφείλει να σεβαστεί τον πολίτη αλλά και ο πολίτης από την πλευρά του να εκδηλώσει σεβασμό πρώτα στον εαυτό του μέσα από στάση  αυτοπειθαρχίας, υπακοής και εφαρμογήςτων νόμων του κράτους, σεβασμού στην υλική και πνευματική υπόσταση του συνανθρώπου, σεβασμό στους γεροντότερους που δούλεψαν μια ζωή αλλά και στους νεότερους που ζητάνε υγιή πρότυπα και παραδείγματα και να αποδείξει τη στάση του αυτή στην πράξη. Γιατί ο έλληνας στο εξωτερικό εκδηλώνει πρότυπη συμπεριφορά και θριαμβεύει; Ας το πράξει και στον τόπο του.
Όταν στο ερώτημα ποιος φταίειπάψουμε να απαντάμε:«μα φυσικά ο άλλος» και αναρωτηθούμε έστω και πρόσκαιρα το μερίδιο ευθύνης που μας αναλογεί.
 Όταν στην προσπάθεια μας να ικανοποιήσουμε το προσωπικό μας θέλημα, μικρό ή μεγάλο σκεφθούμε για μια στιγμή: «αν το πάρω εγώ αυτό μήπως το στερήσω από τον άλλον που ίσως το έχει μεγαλύτερη ανάγκη ή το αξίζει περισσότερο; Αν νιώσουμε ότι  ενισχύοντας τον διπλανό μας αντλούμε δύναμη από τη δύναμή του… Και όταν δυναμώσουμε θα διαχειριστούμε πιο ώριμα και υπεύθυνα τα προβλήματα που ανακύπτουν, όπως ξέρουμε εμείς οι έλληνες κατά βάθος να πετυχαίνουμε αποτέλεσμα...
Θα χρειαστεί χρόνος και προσπάθεια. Όταν γίνει όμως η αρχή, οι καρποί των κόπων μας μπορεί να αργήσουν αλλά θα  φανούν.
Και το μεγαλύτερο ταξίδι αρχίζει με το πρώτο βήμα διάβασα κάπου.  Και άλλοι λαοί τα κατάφεραν που δεν είχαν το δικό μας πολιτισμικό και νοητικό υπόβαθρο και δε στηρίχθηκαν στην ώθηση της  δυναμικής ιστορικής αφετηρίας μας. Απαιτείται ισχυρή βούληση, από τον πρωθυπουργό μέχρι τον «τελευταίο» πολίτη τούτης της χώρας. Σημαντικό ρόλο θαδιαδραματίσει η εκπαίδευση προςαυτήν την κατεύθυνση.
Όπως οι  γιατροί αναλαμβάνουν να επαναφέρουν τον ασθενή έτσι και οι εκπαιδευτικοί μέσα από την αγωγή των παιδιώνκαι των νέων μας θα βοηθήσουν στην αλλαγή της νοσηρής εγωκεντρικής και κοντόφθαλμης νοοτροπίας μας. Πριν να χάσουμε για πάντα τους νέους με τη φυγή τους.
Η διαφορά είναι ότι στην περίπτωση της ιατρικής παρέμβασης τααποτελέσματα γίνονται αντιληπτά άμεσα ενώ στην περίπτωση της εκπαίδευσης απαιτείταιχρόνος και υπομονή. Και τότε η χαμένη μας αξιοπρέπεια θα παραχωρήσει τη θέση της,μέσα από την αυτοδυναμία και την αυτάρκειά μας, στην περηφάνια και τη δύναμη που θα εξασφαλίσουν την επιβίωση και την ώθηση του μέλλοντος της Πατρίδας μας.

*Ο κ. Φ. Πετρόπουλος είναι Διδάκτωρ των Επιστημών της Αγωγής (Σχεσιοδυναμικής Παιδαγωγικής και Συμβουλευτικής του Προσώπου), τ. Διευθυντής Σχολικής Μονάδας Π.Ε.

17.12.14

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ - ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ-

"Έτυχε να βρίσκομαι στο Νοσοκομείο Κυπαρισσίας , στην Παθολογική κλινική ως συνοδός ασθενούς, μέλους της οικογένειάς μου. 
Η παραμονή μου στο Νοσοκομείο για λίγες ημέρες με έκανε να αισθανθώ περήφανος ως Τριφύλιος, για το επίπεδο νοσηλείας και Ιατρικής φροντίδας.
Αισθάνθηκα ότι δεν είμαι σε ένα επαρχιακό νοσοκομείο, αλλά σε ένα σύγχρονο Αθηναικό. Είμαι υποχρεωμένος να συγχαρώ και να ευχαριστήσω το ιατρικό αλλά και το νοσηλευτικό προσωπικό. Αυτές τις αεικίνητες και χαμογελαστές κοπέλες με την λευκή ποδιά, δηλαδή τις νοσηλεύτριες και την εξαίρετη προισταμένη τους...
Και ασφαλώς είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος, γιατί αυτό το νοσοκομείο, που κάποιοι το 2011 ήθελαν να το κλείσουν, τώρα όχι μόνο είναι ανοικτό, αλλά προσφέρει τεράστιες υπηρεσίες στους συμπολίτες μας και γίνονται παράλληλα σημαντικά έργα.  
Αυτή είναι, και όχι μόνο, η πολύ θετική πλευρά του Νοσοκομείου Κυπαρισσιας και αξίζουν επίσης συγχαρητήρια και έπαινο όλοι οι παράγοντες: κυβερνητικοί, ΔΥΠΕ, αυτοδιοικητικοί κλπ.
Διότι δυστυχώς υπάρχει και μια άλλη πλευρά, η αρνητική, η οποία έχει να κάνει με την νοσηρή νοοτροπία μιας μερίδας εργαζομένων. Και εξηγούμαι: Στην Παθολογική κλινική, στη Νέα πτέρυγα, 1ος όροφος, γίνονται εργασίες. Και ως εκ τούτου μεταφορά από θάλαμο σε θάλαμο ασθενών, κρεβατιών, υλικών μηχανημάτων, επίπλων κλπ. Δύο μέρες τώρα σε όλες αυτές τις εργασίες μεταφορών βλέπω, από το πρωί μέχρι αργά, μόνο την προισταμένη και την νοσηλεύτρια της βάρδιας που παράλληλα έχουν την νοσηλεία των ασθενών και όλη την λειτουργία του τμήματος.
Απορίας άξιον: Κύριε διοικητά του Νοσοκομείου, διευθυντά των Υπηρεσιών, που είναι αλήθεια οι εργάτες του Νοσοκομείου; 
Που τους κρύψατε όλους αυτούς, εργάτες, τεχνίτες, και λοιπούς και αφήσατε τα κορίτσια (νοσηλεύτριες) μόνα τους με τους ορούς στο χέρι, να κάνουν νοσηλεία, να κουβαλάνε κρεβάτια, κουτιά ,έπιπλα, ψυγεία και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς...
Τι δουλειά προσφέρουν αυτοί οι κύριοι καθημερινά στο νοσοκομείο μας; Γιατί να τους πληρώνουμε αυτούς τους κυρίους;
Για αυτό το κομμάτι λοιπόν θλίβομαι και ντρέπομαι. Γιατί κάποια μερίδα εργαζομένων, συνεχίζει να εκφράζει και να συντηρεί την χρεωκοπημένη νοοτροπία του χθες,  των εργατοπατέρων συνδικαλιστών και κηφήνων, ιδιαίτερα αυτή την κρίσιμη εποχή και σε αυτό το ιστορικό Νοσοκομείο. Είναι κρίμα πάντως και άδικο για την εικόνα του νοσοκομείου μας, αλλά και για τους λοιπούς ευσυνείδητους εργαζόμενος, νοσηλευτές κλπ. 

Μετά τιμής 

Γ.Π."

ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΝΕΑ και ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αρχειοθήκη ιστολογίου