Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού

Η 6η Μαρτίου έχει καθιερωθεί από το Υπουργείο Παιδείας ως Πανελλήνια Ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού («school bullying»).

Ο όρος «εκφοβισμός και βία στο σχολείο» (school bullying) χρησιμοποιείται για να περιγράψει μια κατάσταση, κατά την οποία ασκείται εσκεμμένη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή, την καταδυνάστευση και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Το μήνυμα της υπουργού Παιδείας και Θρησκευμάτων Νίκης Κεραμέως για την Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βίας και του Εκφοβισμού 2021

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ : Από την Κυπαρισσία στην Πύλο !

Οι πολυποίκιλες εναλλαγές του υπέροχου μεσσηνιακού τοπίου !!!

Οι παραλίες της Νοτιοδυτικής  Μεσσηνίας δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από αντίστοιχες διάσημων νησιωτικών προορισμών. 

Παχιές αμμουδιές με γαλαζοπράσινα νερά, χρυσαφένιες αχανείς ακτές, ενάλια κάστρα, ονειρεμένοι  κολπίσκοι, γραφικά ταβερνάκια, και πράσινες σκιερές γωνιές. Διάσπαρτα μικρά νησιά, απότομα ακρωτήρια, πελάγη αστείρευτα και κοσμοπολίτικα στέκια … Όλα θα τα βρεις εκεί. Άπλα κι απομόνωση,  στριμωξίδι και μουσικές, γαλήνη σ’ ονειρεμένες δύσεις, παιχνίδι στην άμμο κι άφθονη αδρεναλίνη στα ψηλά, άγρια κύματα…

Η ιστορία της πλούσια, το τοπίο της εξαίρετο, η μορφολογία της χαρισματική.

Η Μεσσηνία ξέρει πώς να γοητεύει και τον απαιτητικότερο ταξιδευτή.

 Οι  αμέτρητες ακτές της φυλακίζουν τις εικόνες του καλοκαιριού, εμπνέουν στιγμές κι αποζημιώνουν κάθε αναζήτηση…

Από την Κυπαρισσία μέχρι τη Πύλο, τα νερά σε αιχμαλωτίζουν.

Κάποτε ζεστά, ρηχά και διάφανα αγκαλιάζουν το σώμα με μια γλυκιά οικειότητα, κάποτε κρύα και βαθιά ξυπνούν όλες σου τις αισθήσεις.

Κι εκεί που το βαθύ μπλε ξελογιάζει μια λευκή αμμουδιά, το πράσινο με το χρυσαφί  ζωγραφίζουν αντίθεση με το σκούρο του βράχου.

Ώσπου, γαλήνια και δροσερά, παιχνιδίζουν με το βαθύ μοβ και το πορτοκαλί τ’ ουρανού κλέβοντας λίγο  ακόμα απ’ τη μέρα. Έπειτα η νύχτα ξεκινά. Με ουζάκι κι υπέροχους μεζέδες πλάι στο κύμα, με ποτά στην ακτή, με φωτιές, μουσικές και παρέες στα αναρίθμητα κάμπινγκ.

 Ένα είναι σίγουρο.

Όταν η Μεσσηνία φορά τα καλοκαιρινά της, οι επιλογές μας γι’ αυτό το καλοκαίρι στενεύουν επικίνδυνα...

ΑΣ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ  ΜΑΣ!

Καλό νερό

 Μια απέραντη αμμουδιά έκτασης 6 χιλιομέτρων, με διάσπαρτα πολύχρωμα βότσαλα προσφέρει ήρεμες, οικογενειακές διακοπές και πολύτιμες στιγμές χαλάρωσης. Καφέ και ψαροταβέρνες πλάι στο κύμα προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ενώ μπορείς να επιδοθείς και σε θαλάσσια σπορ.

 Εδώ βρίσκει καταφύγιο και η χελώνα καρέτα-καρέτα για την αναπαραγωγή της. Θα τη βρεις 5 χιλ. βόρεια της Κυπαρισσίας. Αν επιλέξεις την περιοχή αυτή για τη διαμονή σου μια μονομερή εκδρομή στους καταρράκτες της Νέδας οπωσδήποτε θα σε ξανανιώσει…

Σανί

Εκτεταμένη παραλία, μήκους 800 μέτρων με ψιλή άμμο, ξαπλώστρες, καντίνα και εστιατόριο.

Καρτελάς

Απέραντη παραλία με άμμο και βότσαλο, ομπρέλες με ξαπλώστρες και καντίνα.

Κυπαρισσία

Μεγάλη οργανωμένη παραλία με άμμο και ψιλό βοτσαλάκι δίπλα στο γραφικό λιμανάκι στης πόλης. Διαθέτει ναυαγοσώστη και βλέπει δυτικά.

 Μια βόλτα στη γραφική Άνω πόλη μετά το μπάνιο επιβάλλεται.  Αποκορύφωμα της ημέρας οι ταβέρνες με το παραδοσιακό γουρουνόπουλο στην πάνω πλατεία. Λαχανικά από μποστάνι, εξαιρετικό ντόπιο ελαιόλαδο, σπιτικό κρασί και φόντο ηλιοβασίλεμα…

Γιαννίτσαινα

 Άμμος και βότσαλο - πεντακάθαρα νερά , 2 χιλιόμετρα από την πόλη της Κυπαρισσίας

Τερψιθέα

Βότσαλο και λιγοστός κόσμος για όσους θέλουν να απολαύσουν ήσυχα το μπάνιο τους.

Άγριλος

Παραθαλάσσιο θέρετρο με ωραία αμμουδιά και αρκετές ταβέρνες κοντά στα Φιλιατρά. Αξίζει να δείτε το κάστρο των παραμυθιών που φιλοτέχνησε τον προηγούμενο αιώνα ο γλύπτης φουρναράκης. Μυθικά πρόσωπα, ήρωες του ‘21, νεράιδες και ξωτικά σαν τα παραμύθια της γιαγιάς… Απροσδόκητη συνάντηση, ο μεσσηνιακός «πύργος του Άιφελ» στην πλατεία…

Στόμιο

Ωραία παραλία με αμμουδιά και γαλαζοπράσινα νερά, που βαθαίνουν απότομα και είναι δροσερά. Θα βρεις καντίνα για καφέ, ομπρέλες από φοίνικες και θα συναντήσεις πολλούς αθλητές kite.

Λαγκούβαρδος

Ολάνοιχτος κόλπος με μια μεγάλη χρυσαφένια αμμουδιά, μεγάλες ομπρέλες με ξαπλώστρες αλλά και πολλά πεύκα που προσφέρουν απλόχερα ιδανικές σκιές. Διαθέτει μια διακριτικότατη καντίνα – μπαρ και συγκεντρώνει κόσμο διατηρώντας ταυτόχρονα την ησυχία της. Σίγουρα αισθάνεσαι ασφαλής κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ναυαγοσώστη. Κάποιες νύχτες διοργανώνονται εδώ beach parties ενώ συχνά θα συναντήσεις και μπόλικους σέρφερ να δαμάζουν τα κύματα.

Το όνομα της το πήρε από τον ομώνυμο χείμαρρο που εκβάλλει στα βόρεια της ακτής. Θα τη βρεις στον παραλιακό δρόμο που ενώνει τα Φιλιατρά με την Μαραθόπολη.

Το γειτονικό λιμανάκι του Μάραθου προσφέρεται για καλό φρέσκο ψάρι. Προσοχή στα θαλάσσια ρεύματα. Σε παρασέρνουν στ’ ανοιχτά πριν να το καταλάβεις. 

Μπάρλα

Αμμώδης, και βραχώδης ταυτόχρονα, μικρή παραλία με τιρκουαζ νερά, ιδανική και για ψααροτούφεκο. Δύο περίπου χιλιόμετρα μετά τον Λαγκούβαρδο.

Βρωμονέρι

Μη σας γελά το όνομά του! Πρόκειται για μια μικρή, αξιοπρεπέστατη παραλία που προτιμούν πολλοί ντόπιοι. Έχει άμμο και μπόλικη θαμνώδη βλάστηση. Θα τη βρεις μετά το χωριό Πηγάδια και θα τη προσεγγίσεις από σκαλοπάτια. Στην ακτή τρέχει κι η ομώνυμη φυσική ιαματική πηγή.

Μάτι

 Ιδανική ψιλή άμμος με πεντακάθαρα νερά, σκίνα και πεύκα σε όλο της το μήκος που μετρά δύο χιλιόμετρα.. Την συναντάμε στο χωριό Ρίκια, στον παραλιακό δρόμο που οδηγεί στην Πύλο.

Στην αρχή της παραλίας εκβάλλει ένα μικρό ποταμάκι. Από τις καλύτερες της περιοχής, συγκεντρώνει αρκετό κόσμο, βρίσκεις όμως άνετα ησυχία λόγω της μεγάλης της έκτασης. Κάπου στο μέσο της υπάρχει αναψυκτήριο και γήπεδο beach volley καθώς και πλήθος άλλων δραστηριοτήτων (surfing, κανό, kite, θαλάσσιο σκι, τζετ-σκι). Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού είναι πολύ πιθανό να συναντήσεις εδώ και χελώνες καρέττα-καρέττα  που βγαίνουν στην ακτή για την ωοτοκία τους.

Ρωμανός

Στο ομώνυμο χωριό ( που φιλοξενεί την Ναυαρχίδα του Ελληνικού τουρισμού την Costa Navarino )  μια μεγάλη αμμουδιά με κατάλευκη άμμο, συγκεντρώνει πολύ κόσμο και οικογένειες με παιδιά. Διαθέτει ομπρέλες από φοίνικες, ταβέρνα με θαλασσινά αλλά και πυκνές φυσικές σκιές μ’ απλωμένες αιώρες.

Πετροχώρι

Για τους γνωρίζοντες….

H «Σφήνα » μεταξύ  της παραλίας Ρωμανού και της Βοιδοκοιλιάς ,καταπληκτική παραλία διαθέτει δωρεάν ξαπλώστρες ,εστιατόριο με βάση την ντόπια κουζίνα και θαλασσινά ,άνετο χώρο παρκινγκ είναι η πρώτη επιλογή για τους  ντόπιους επισκέπτες.

Βοϊδοκοιλιά

 Αναμφίβολα η δημοφιλέστερη της Μεσσηνίας.

 Ένα «υδάτινο θέατρο», ένα «μεγάλο κοχύλι» που αποτελείται από έναν σχεδόν ολοστρόγγυλο κόλπο με ψιλή άμμο.

Μέσα του εγκλωβίζονται ζεστά και διάφανα, βαθυγάλανα και κατά τόπους πράσινα νερά. Δίπλα στην παραλία, προσφέρει τη σκιά του ένας μεγάλος βράχος στην κορυφή του οποίου βρίσκεται το «Παλαιόκαστρο», που χρονολογείται από τον 13ο αιώνα.

Η ακτή έχει αρκετή ησυχία παρά τον κόσμο που την επισκέπτεται. Δεν θα βρεις ομπρέλες ή καντίνες καθώς η ευρύτερη περιοχή  θεωρείται προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος, ενώ προστατεύεται και από το δίκτυο Natura ως «Τόπος Μοναδικής Φυσικής Ομορφιάς.» Ακριβώς από πίσω απλώνεται η λιμνοθάλασσα του Γιάλοβα.

Η ακτή είναι πάντα απάνεμη και έχει εύκολη πρόσβαση και πάρκινγκ. Προσφέρεται για περιπατητικές διαδρομές, με τη θέα του κόλπου απ’ τα ψηλά να σου κόβει την ανάσα. Στην περιοχή πίσω από την ακτή θα βρεις πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια και μπόλικη ησυχία.

Χρυσή ακτή ή Χρυσή άμμος

Στενή και μακριά παραλία με χρυσαφένια άμμο, δεντροφυτείες  και θέα στον Κόλπο του Ναυαρίνου και το νησάκι Σφακτηρία.

Είναι προστατευμένη περιοχή, δεν διαθέτει ομπρέλες και αποτελεί μια όαση ησυχίας. Διαθέτει camping και θα τη βρεις στον Γιάλοβα ακολουθώντας το δρόμο πριν τη λίμνη.

Γιάλοβας(Ντιβάρι)

Η συνέχεια της Χρυσής ακτής που απλώνεται μπροστά ακριβώς από την ομώνυμη λίμνη. Έχει πολύ κόσμο, ομπρέλες, καφετέρια – καντίνα, σκόρπια καΐκια, βάρκες και ιστιοπλοϊκά αλλά και πλήθος από πιτσιρίκια που απολαμβάνουν βουτιές απ’ τις διάσπαρτες εξέδρες. Στην παραλία υπάρχει και το κουφάρι ενός παλιού ναυαγισμένου πλοίου που έχει ξεβράσει η θάλασσα στα ρηχά.

 Από τις παραλίες  στην Γιάλοβα θα επισκεφθείς την Πύλο με το γραφικό της λιμάνι, την πλατεία με τις καμάρες και τα κανόνια, το Ναβαρίνο –το νεότερο κάστρο της πόλης, τη λίμνη Διβαρίου αλλά και το νησάκι Σφακτηρία στον όρμο του Ναυαρίνου.

ΙΣΤΟΡΙΚΟ - Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου !

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα.

Η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε στις 14 Φεβρουαρίου 1973, όταν ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές της Αθήνας και συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο. Ζητούσαν την κατάργηση του Ν.1347, ο οποίος προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Η αστυνομία, παραβιάζοντας το πανεπιστημιακό άσυλο, εισήλθε στο χώρο του ιδρύματος, συνέλαβε 11 φοιτητές και τους παρέπεμψε σε δίκη με την κατηγορία της «περιύβρισης αρχής». Οι 8 καταδικάστηκαν σε διάφορες ποινές, ενώ περίπου 100 άλλοι αναγκάστηκαν να διακόψουν τις σπουδές τους και να ντυθούν στο χακί.
Επτά ημέρες μετά τα πρώτα γεγονότα του Πολυτεχνείου, στις 21 Φεβρουαρίου οι φοιτητές κατέλαβαν το κτίριο της Νομικής σχολής στην Αθήνα, προβάλλοντας τα συνθήματα «Δημοκρατία», «Κάτω η Χούντα» και «Ζήτω η Ελευθερία». Η αστυνομία επενέβη και πάλι για να καταστείλει την εξέγερση, αλλά η βίαιη εκδίωξη των φοιτητών από το κτίριο της Νομικής ενίσχυσε ακόμη περισσότερο την αγωνιστικότητά τους.
Η εξέγερση που ξεκίνησε στις 14 Νοεμβρίου του 1973 επρόκειτο να αποτελέσει την κορύφωση των αντιδικτατορικών εκδηλώσεων. Το πρωί εκείνης της ημέρας οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και αποφάσισαν την κήρυξη αποχής από τα μαθήματα, με αίτημα να γίνουν εκλογές για τους φοιτητικούς συλλόγους τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους και όχι στα τέλη του επόμενου χρόνου, όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς.
Ακολούθησαν συνελεύσεις φοιτητών στην Ιατρική και στη Νομική σχολή. Μάλιστα, οι φοιτητές της Νομικής εξέδωσαν ψήφισμα, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της Χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Ν.1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.

Όσο περνούσε η μέρα άρχισαν να μαζεύονται ολοένα και περισσότεροι φοιτητές στο Πολυτεχνείο, αλλά και άλλοι που πληροφορήθηκαν το νέο. Η αστυνομία αποδείχθηκε ανίκανη να εμποδίσει την προσέλευση του κόσμου. Το απόγευμα πάρθηκε η απόφαση για κατάληψη του Πολυτεχνείου. Οι πόρτες έκλεισαν και από τότε άρχισε η οργάνωση της εξέγερσης. Το πρώτο βήμα ήταν η εκλογή Συντονιστικής Επιτροπής, στην οποία μετείχαν 22 φοιτητές και 2 εργάτες, με σκοπό να καθοδηγήσει τον αγώνα. Επιπλέον, δημιουργήθηκαν επιτροπές σε όλες τις σχολές για να οργανώσουν την κατάληψη και την επικοινωνία με την ελληνική κοινωνία.Για το σκοπό αυτό άρχισε να λειτουργεί ένας ραδιοφωνικός σταθμός, αρχικά στο κτίριο του Χημικού και αργότερα στο κτίριο των Μηχανολόγων, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου. Επιπλέον, στο Πολυτεχνείο εγκαταστάθηκαν πολύγραφοι, που δούλευαν μέρα - νύχτα, για να πληροφορούν τους φοιτητές και τον υπόλοιπο κόσμο για τις αποφάσεις της Συντονιστικής Επιτροπής και των φοιτητικών συνελεύσεων. Συγκροτήθηκαν συνεργεία φοιτητών, που έγραφαν συνθήματα σε πλακάτ, σε τοίχους, στα τρόλεϊ, στα λεωφορεία και στα ταξί, για να τα γνωρίσουν όλοι οι Αθηναίοι. Στο Πολυτεχνείο οργανώθηκε εστιατόριο και νοσοκομείο, ενώ ομάδες φοιτητών ανέλαβαν την περιφρούρηση του χώρου, ξεχωρίζοντας τους ενθουσιώδεις και δημοκράτες Αθηναίους από τους προβοκάτορες.
Η πρώτη αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος ήταν να στείλει μυστικούς πράκτορες να ανακατευθούν στο πλήθος που συνέρρεε στο Πολυτεχνείο και να ακροβολήσει σκοπευτές στα γύρω κτίρια.
Στις 16 Νοεμβρίου μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον του πλήθος που ήταν συγκεντρωμένο έξω από το Πολυτεχνείο, με γκλομπς, δακρυγόνα και σφαίρες ντουμ-ντουμ. Οι περισσότεροι διαλύθηκαν. Όσοι έμειναν έστησαν οδοφράγματα ανατρέποντας τρόλεϊ και συγκεντρώνοντας υλικά από νεοανεγειρόμενες οικοδομές, και άναψαν φωτιές για να εξουδετερώσουν τα δακρυγόνα. Αργότερα, η αστυνομία έκανε χρήση όπλων, χωρίς όμως να πετύχει το στόχο της, την καταστολή της εξέγερσης.
Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, όταν διαπίστωσε ότι η αστυνομία αδυνατούσε να εισέλθει στο Πολυτεχνείο, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Κοντά στο σταθμό Λαρίσης συγκεντρώθηκαν τρεις μοίρες ΛΟΚ και μία μοίρα αλεξιπτωτιστών από τη Θεσσαλονίκη. Τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο. Τα δύο στάθμευσαν στις οδούς Τοσίτσα και Στουρνάρα, αποκλείοντας τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το άλλο έλαβε θέση απέναντι από την κεντρική πύλη. Η Συντονιστική Επιτροπή των φοιτητών ζήτησε διαπραγματεύσεις, αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.

Στις 3 τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη έλαβε εντολή να εισβάλλει. Έπεσε πάνω στην πύλη και την έριξε, παρασέρνοντας στο διάβα του μία κοπέλα που ήταν σκαρφαλωμένη στον περίβολο κρατώντας την ελληνική σημαία. Οι μοίρες των ΛΟΚ, μαζί με ομάδες -μυστικών και μη- αστυνομικών, εισέβαλαν στο Πολυτεχνείο και κυνήγησαν τους φοιτητές, οι οποίοι πηδώντας από τα κάγκελα προσπάθησαν να διαφύγουν στους γύρω δρόμους. Τους κυνηγούσαν αστυνομικοί, πεζοναύτες, ΕΣΑτζήδες. Αρκετοί σώθηκαν βρίσκοντας άσυλο στις γύρω πολυκατοικίες, πολλοί συνελήφθησαν κα μεταφέρθηκαν στη Γενική Ασφάλεια και στην ΕΣΑ.Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, στις 17 Νοεμβρίου συνελήφθησαν 840 άτομα. Όμως, μετά τη Μεταπολίτευση, αξιωματικοί της Αστυνομίας, ανακρινόμενοι, ανέφεραν ότι οι συλληφθέντες ξεπέρασαν τα 2400 άτομα. Οι νεκροί επισήμως ανήλθαν σε 34 άτομα. Στην ανάκριση που διενεργήθηκε το φθινόπωρο του 1975 εναντίον των πρωταιτίων της καταστολής εντοπίστηκαν 21 περιπτώσεις θανάσιμου τραυματισμού. Ωστόσο, τα θύματα πρέπει να ήταν πολύ περισσότερα, διότι πολλοί βαριά τραυματισμένοι, προκειμένου να διαφύγουν τη σύλληψη, αρνήθηκαν να διακομιστούν σε νοσοκομείο.
Ο δικτάτορας Γεώργιος Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος. Όμως ο ισχυρός άνδρας του νέου καθεστώτος ήταν ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, που επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.
Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Ο Γκιζίκης και ο αντιστράτηγος Ντάβος, διοικητής του Γ' Σώματος Στρατού, κάλεσαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να επιστρέψει στην Ελλάδα για να επαναφέρει τη δημοκρατική διακυβέρνηση.

Τριφυλία: Η χρυσή ακτή του ελαιώνα

Στόμιο, Αγία Κυριακή, Λαγκούβαρδος, Μάραθος, νήσος Πρώτη, Βρωμονέρι, Χρυσή Άμμος, Μπούκα, Γλυφαδάκι, Ρωμανού, Πετροχώρι, Βοϊδοκοιλιά, Χρυσή Ακτή, οι ξεχωριστοί σταθμοί μιας πορείας ανάμεσα στο Ιόνιο και στη μεσσηνιακή ακτογραμμή...
Τα χρώματα αυτής της περιοχής είναι το χρυσό και το ασήμι. 
Εδώ συνομιλούν οι χρυσές αμμουδιές με τα ασημένια φύλλα των ελιών του μεγάλου ελαιώνα που σαν βαθυπράσινη, ήρεμη, θάλασσα «σβήνει» στα πόδια του γαλαζοπράσινου Ιονίου.
Δεν είναι μόνο η Χρυσή Άμμος, η Χρυσή Ακτή και οι άλλες χρυσές αμμουδιές της ακτογραμμής από την Κυπαρισσία ως το Κορυφάσιον Άκρον, στον κόλπο του Ναβαρίνου, αλλά και ο εκτυφλωτικός χρυσός της προϊστορίας, από το ανάκτορο του βασιλιά Νέστορα και τους τάφους των Δενδρών και της Περιστεριάς, στο Μουσείο της Χώρας.
Με όλα

αυτά η ακτή της Τριφυλίας μιλάει στον ταξιδιώτη, όπως στον ελληνολάτρη γάλλο δημοσιογράφο Ρενέ Πυώ (1878-1937), ο οποίος σημείωνε καθ' οδόν προς την Πύλο:
 «Ο δρόμος περνά κάτω από σκιερές ελιές και ευκαλύπτους, διασχίζει πλούσιες καλλιέργειες. Αριστερά, η ωχρή ψηλή κορυφογραμμή των βουνών της Μεσσηνίας.
Δεξιά, κατά διαστήματα, το βαθύ πράσινο του Ιονίου». Και όταν βρισκόταν στην περιοχή των Γαργαλιάνων, σκεφτόταν: «Το τοπίο είναι μεγαλειώδες, αξίζει να κτιστούν εδώ βίλες και ένα ξενοδοχείο για ονειροπόλους, φίλους της ηρεμίας και των μεγάλων οριζόντων». Και όντως η ηρεμία των ελαιώνων και των εκτεταμένων αμμουδιών, και οι μεγάλοι ορίζοντες, είναι τα χαρακτηριστικά αυτής της ακτής.
Ειδικά στο τέρμα αυτής της διαδρομής, πάνω από τη Χρυσή Ακτή, από τους προμαχώνες του Νιόκαστρου της Πύλου, η θέα των ανοιχτών οριζόντων πάνω από τα νησιά του

κόλπου του Ναβαρίνου είναι η πλέον συναρπαστική.
Αλλά για να καταλήξεις εκεί, πρέπει να διατρέξεις ένα παλίμψηστο όμορφων εικόνων που η καθεμία διηγείται και μια ξεχωριστή ιστορία: Στόμιο, Αγία Κυριακή, Λαγκούβαρδος, Μάραθος, νήσος Πρώτη, Βρωμονέρι, Χρυσή Άμμος, Μπούκα, Γλυφαδάκι, Ρωμανού, Πετροχώρι, Βοϊδοκοιλιά, Χρυσή Ακτή...

ΦΙΓΟΥΡΕΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ «ΣΟΥΕΛ» ΤΟΥ ΛΑΓΚΟΥΒΑΡΔΟΥ

Η Κυπαρισσία έχει τη δική της, ξεχωριστή ζωή, τις δικές της αμμουδιές και τη γραφική παλιά πόλη γύρω από το κάστρο. Από εδώ η κεντρική οδός τραβά για τον νοτιά, φτάνει στα Φιλιατρά και συνεχίζει προς Μάραθο.
 Από αυτόν τον παραλιακό δρόμο ξεφεύγουν δρομάκια που βγάζουν συχνά σε... εκπλήξεις. Μια από τις πιο ισχυρές είναι η υπέροχη παραλία του Στόμιου (9 χλμ. μετά την Κυπαρισία, παράκαμψη δεξιά του κεντρικού δρόμου και 5 χλμ. εσωτερικού δρόμου μέχρι την παραλία).
Η δεύτερη βρίσκεται πάνω στον κεντρικό δρόμο, μετά το παραλιακό χωριό Αγία Κυριακή (5 χλμ. μετά τα Φιλιατρά), λίγο μετά το γεφυράκι του Λαγκούβαρδου, 3 χλμ. πριν από τον Μάραθο.
Στρίβεις προς την παραλία του Λαγκούβαρδου και συνήθως βρίσκεσαι πρόσωπο με πρόσωπο με τα θεόρατα κύματα που συχνά «στολίζουν» τις κορυφές τους τολμηροί σέρφερ, ακόμη και χειμώνα καιρό.
Αυτοί οι απίθανοι αναβάτες των κυμάτων τολμούν φοβερά σλάλομ στη ράχη του ιδανικού «σουέλ».

Και τα κύματα εδώ είναι πραγματικά μεγάλα και επικίνδυνα λόγω των ρευμάτων.
Αυτή η παραλία είναι από τις λίγες στην Ελλάδα (υπάρχουν και η Κολυμπήθρα στην Τήνο, η Λυγιά στην Πάργα, η Μεσαχτή στην Ικαριά) όπου οι καβαλάρηδες των κυμάτων βρίσκουν τον παράδεισό τους. Αλλά γενικώς η παραλία είναι θερινός παράδεισος, καθώς η πλούσια, ξανθιά, αμμουδιά φτάνει ως το παραλιακό μέτωπο του ελαιώνα.
Και βέβαια δεν την τιμούν αυτή την εποχή μόνο οι σέρφερ, αλλά και οι κολυμβητές, σε ένα μεγάλο, καλοκαιρινό πανηγύρι που στήνεται γύρω από το «μότο»: «Μέσα στη θάλασσα σκέπτεσαι πάντα θετικά»...

ΓΙΑΛΟ-ΓΙΑΛΟ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΡΑΘΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΥΛΟ

Από το «μπαλκόνι» των Γαργαλιάνων βλέπεις τη βαθυπράσινη «θάλασσα» των ελαιοδέντρων να κυματίζει ως τη γαλάζια θάλασσα του Ιονίου. Στο ακρογιάλι στέκει το μικρό χωριό Μάραθος (Μαραθούπολη επισήμως, 4 χλμ. από τους Γαργαλιάνους) και απέναντι από τα σπίτια, τις παλιές αποθήκες, τις ταβέρνες και το μικρό λιμανάκι με τα ψαροκάικα, ταξιδεύει σαν γιγαντιαίος κροκόδειλος ξαπλωμένος στα νερά η νήσος Πρώτη.
Το άγγιγμα του Φοίβου το ηλιοβασίλεμα στο σώμα του νησιού είναι η πιο ξεχωριστή στιγμή του κύκλου του φωτός και της σκιάς σε αυτόν τον τόπο.
Η βαθιά χαρακιά του νέου αυτοκινητοδρόμου πάνω στον ελαιώνα είναι εμφανέστατη από εδώ πάνω. Αντιθέτως, ο παλιός παραλιακός δρόμος με τις πολλές στροφές είναι αφανής, αλλά παραμένει γοητευτικότερος.
Μετά τον Μάραθο, οι στενοί δρόμοι ανάμεσα στα κτήματα φεύγουν δεξιά για τις παραλίες Βρωμονέρι και Αγιά Σωτήρα, απ' όπου αρχίζει η πραγματική Χρυσή Αμμος, μια ατελείωτη, απίθανη αμμουδιά, όπου ο κάθε ταξιδιώτης θα βρει οπωσδήποτε τη δική του γωνιά.
Διασχίζοντας πάντα λιοχώραφα ή αμπέλια, ο δρόμος συναντά το χωριό Τραγάνα και λίγο μετά αποκαλύπτεται μπροστά στα μάτια του επισκέπτη η εκπληκτική πανοραμική εικόνα του όρμου του Ναβαρίνου με τη Σφακτηρία και την Πύλο.
Η περιοχή Ρωμανού έχει εισέλθει πλέον στον παγκόσμιο χάρτη του πολυτελούς τουρισμού, καθώς άρχισαν να λειτουργούν τα ξενοδοχεία της Costa Navarino.
Έτσι φτάνεις στη Γιάλοβα (19 χλμ. από τον Μάραθο), για να πας δεξιά για Χρυσή Ακτή, λιμνοθάλασσα, Παλαιόκαστρο και Βαϊδοκοιλιά ή να συνεχίσεις για την Πύλο (6 χλμ. από τη Γιάλοβα).
Μετά το χωριό Ρωμανός και την υπέροχη αμμουδιά του ο εσωτερικός παραλιακός δρόμος συναντά τον κεντρικό που οδηγεί στην Πύλο.
Στον μοιχό του κόλπου του Ναβαρίνου βρίσκεται το χωριό Γιάλοβα, όπου μια πινακίδα δείχνει δεξιά προς μια άλλη Χρυσή Ακτή (3 χλμ.) και προς Βοϊδοκοιλιά (5 χλμ.), την τέλεια παραλία της περιοχής. Ψηλά πάνω από τη λιμνοθάλασσα ορθώνεται η χερσόνησος που στεφανώνεται από το Παλαιόκαστρο, το κάστρο που έκτισαν οι Φράγκοι από το 1281 ως το 1289.
Η πινακίδα της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας δείχνει το μονοπάτι που ανηφορίζει στο γρανιτένιο Κορυφάσιον Άκρον ως την πόρτα του Παλαιόκαστρου, η οποία όμως είναι κλειστή λόγω επικινδυνότητας των ερειπίων.
Η διαδρομή όμως ως εκεί και η θέα αποζημιώνουν τον πεζοπόρο..neoskosmos.com

Μία ιστορική Μονή στην Μάνη !!!

 Είναι ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά της μανιάτικης γης.  
Όλοι θα περάσουν από τον Κότρωνα, αλλά σχεδόν κανείς δεν θα μπει στον κόπο να ανηφορίσει την πλαγιά του βουνού Αραβίκια, πάνω από το ωραίο παραθαλάσσιο χωριουδάκι. Ο ανηφορικός τσιμεντόδρομος καταλήγει στην νότια άκρη του βουνού στο μοναστήρι της, σε μια θέση με εκπληκτική θέα. Σαν από αεροπλάνο θα θαυμάζετε κάτω τον Κότρωνα και την Προσηλιακή Μάνη. Η Mονή Μεταμορφώσεως Σωτήρα Γωνέας βρίσκεται πολύ κοντά στο χωριουδάκι Γωνέα και είναι εν μέρει αναστηλωμένη.
  Από εκεί η θέα αληθινά κόβει την ανάσα! Το καθολικό είναι ένα από τα ομορφότερα εκκλησιαστικά μνημεία της Μάνης και είναι στολισμένο με ένα πολύ μεγάλο πλήθος τοιχογραφιών πολύ καλά διατηρημένων με χρώματα που λάμπουν ολοζώντανα!  Υπάρχουν δύο στρώματα τοιχογραφιών και χρονολογούνται πιθανώς στον 14ο αιώνα, εποχή που χτίστηκε η εκκλησία.

Η ιστορική Μονή της οικογένειας Καλλέργη.

 Η Γωνέα, είναι ο τόπος καταφυγής κλάδου της οικογένειας των εκ Κρήτης Καλλέργηδων. Οι Καλλέργηδες περί τα μέσα του 17ου µ.Χ. αιώνα, καταδιώχθηκαν από τους Τούρκους, διέφυγαν από την Κρήτη στη Μάνη και εποίκησαν τον οικισµό της Γωνέας, που βρίσκεται σε δυσπρόσιτη αντηρίδα, της σειράς των λόφων της Αραβίκιας σε υψόµετρο 100 µέτρων από τη θάλασσα και σε µικρή απόσταση από το µυχό του κόλπου της Κολοκυθιάς.
  Η µονή της Γωνέας είναι καθαγιασµένη προς τιµήν της Μεταµόρφωσης του Σωτήρα και είναι ευχαριστήρια έκφραση των Καλλέργηδων προς το Σωτήρα Χριστό για τη διάσωσή τους από τους Τούρκους και τους κινδύνους, που πέρασαν στη θαλάσσια περιπέτειά τους µέχρι να φθάσουν από την Κρήτη στη Μάνη.
  Η µονή της Γωνέας είναι και σήµερα µεγαλόπρεπη, παρά την εγκατάλειψή της και την αδιαφορία της αρχαιολογικής υπηρεσίας και των τοπικών αρχών. Το υψηλό περιτείχισµα της µονής, τα κελιά, η τράπεζα, το αρχονταρίκι, ο φούρνος, οι αποθήκες και η σωζόµενη ωραία μικρή εκκλησία της µε τις αξιόλογες τοιχογραφίες, παρά τη λεηλασία και την παντελή έλλειψη συντήρησης, φανερώνουν την επιβλητική παρουσία της µονής, που πήγασε από την ευλάβεια και τη βαθιά πίστη των Καλλέργηδων στον Σωτήρα Χριστό.
Οι βυζαντινές τοιχογραφίες του 18ου µ.Χ. αιώνα. Στη δυτική κάµαρα απεικονίζονται «οι Αίνοι µε το Χριστό που περιβάλλεται από το ζωδιακό κύκλο».  Ο «Οκτώβριος» εικονίζεται µε τη µορφή «σκορπιού». Κάτω από το ζωδιακό κύκλο στο βόρειο σκέλος υπάρχουν πιστοί, που δέονται και υµνούν τον Κύριο και στο νότιο απεικονίζονται κυρίως ζώα και χαλάζι, χιόνι, κρύσταλλος και φωτιά.
  Οι αρχαιολόγοι έχουν διαπιστώσει και δεύτερο στρώµα τοιχογραφιών, που διακρίνεται στην Ανατολική κάµαρα του ναού. Για την Ιστορία αναφέρω μια μάχη που συνέβει το 1614, στο σημείο που βρίσκεται κάτω από την ιστορική μονή, μεταξύ μανιατών και οθωμανών.

  Συγκεκριμένα,  σουλτάνος, στην αδυναμία του να υποτάξει την Μάνη, ανάθεσε τη φροντίδα αυτή στο διάσημο Οθωμανό κουρσάρο Μουσολίν Ραίζ δίνοντας του τιμές, αξιώματα και συμπαραστάτη το Σιλάν-πασά των Ιωαννίνων.

Και η μάχη με τον Οθωμανό κουρσάρο Μουσολίν Ραίζ.

  Ο Μουσολίν Ραί  το 1613 εισχωρεί με πεζούς και στόλο στα χωριά του κόλπου της Κολοκυθιάς, στον Κότρωνα, που εκεί τα πλοία του βρίσκουν αραξοβόλι στο απάνεμο λιμανάκι της Αρέας-Κότρωνα και αποβιβάζει τα στρατεύματα του, τους πειρατές του. Οι κάτοικοι των χωριών πανικόβλητοι πήραν τα όρη και τα βουνά για να κρυφτούν σε σπήλαια και τσαράνες προκειμένου να αποφύγουν την αιχμαλωσία, το θάνατο και τον εξανδραποδισμό.Τα στρατεύματα του Μουσολίν Ραίζ άρπαζαν και κατάστρεφαν ότι έβρισκαν μπροστά τους, παραδίδεται μάλιστα ότι στο δρόμο τους συνάντησαν ένα νέο άνδρα με σκοτισμένα λογικά, σακάτη (χωλό) στα άκρα, που περιφερόταν άσκοπα και αγνοούσε τον κίνδυνο, τον συνέλαβαν, για να τον ανακρίνουν, κι αυτός ξεστόμιζε ακαταλαβίστικα λόγια και παρά το ότι δεν λάμβαναν καμμία πληροφορία, συνέχιζαν να τον φέρουν μαζί τους, έχοντας τον ως προπομπό.
  Στη διαδρομή της πορείας προς το χωριό Αφούγγια (Σκαλτσοτιάνικα), ο χωλός άνδρας άκουσε κλάματα μωρού και το ένστικτο του τον προέτρεψε με αλαλαγμούς και χοροπηδητά να ξεφωνίζει στρεβλές φράσεις που έλεγαν: "σκύλα πνίξε το παιδί σου για να σώσεις τη ζωή σου!!!, σκύλα πνίξε το μωρό σου για να σώσεις το λαό σου". Το μωρό κατά την παράδοση συνέχισε το κλάμα και οι πειρατές εντόπισαν τη σπηλιά, που κρύβονταν οι φυγάδες, κυρίως γυναικόπαιδα.

  Η είσοδος της σπηλιάς ήταν ένα μικρό στενό πέρασμα και οι εγκλωβισμένοι αντιστέκονταν με πείσμα και η σύλληψη των γυναικόπαιδων ήταν αδύνατη. Οι επιδρομές του Μουσολίν Ραίζ με σπουδή για να τελειώνουν στα γρήγορα, έβαλαν φωτιά στο άνοιγμα της εισόδου, με δεδομένο το θλιβερό αποτέλεσμα, ο καπνός και η έλλειψη αερισμού τους δημιούργησε ασφυξία με αποτέλεσμα να προτιμήσουν το θάνατο παρά την αιχμαλωσία, την ατίμωση και τον εξανδραποδισμό.

  Ο Μουσολίν Ραίζ θεώρησε πως ήταν εύκολα τα πράγματα και την επόμενη χρονιά, το 1614, έρχεται με χίλιους περίπου στρατιώτες και αντιμετωπίζει τους Μανιάτες με περίσσια σκληρότητα. Η οργή όμως η αγανάκτηση και το μένος των γενναίων της Μάνης έφερε το οικτρό τέλος τους. Οι Μανιάτες επιτέθηκαν με μανία κατά των Οθωμανών κάτω από το σημερινό μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα της Γονέας στην περιοχή του κόλπου της Κολοκυθιάς, και κατάσφαξαν τους στρατιώτες του Μουσολίν Ραίζ, αλλά και ο ίδιος δεν διέφυγε το θάνατο...
Το άρθρο του κ. Σταύρου Λιλόγλου έστειλε στο pyles.tv το www.pireasnews.gr

Κορώνη και Μεθώνη: Παραμύθι δύο πόλεων

Κόκκινες κεραμιδοσκεπές και γαλανά νερά. Ή αλλιώς, πανοραμική άποψη της Κορώνης.

Κείμενο - φωτογραφίες: Ηρώ Κουνάδη
Είναι κάποιες γωνιές της Πελοποννήσου που, όσα κι αν έχεις ακούσει γι’ αυτές, όσο και αν νομίζεις ότι τις ξέρεις, δεν παύουν να σε εκπλήσσουν όταν τελικά αποφασίσεις να αφιερώσεις χρόνο για να τις εξερευνήσεις. Τέτοια είναι η περίπτωση της Κορώνης, και της γειτόνισσάς της, της Μεθώνης 
–οι δυο τους έχουν συνδεθεί μεταξύ τους τόσο πολύ που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι η διαδρομή που τις ενώνει διαρκεί περί το μισάωρο: σχεδόν περιμένεις να τις βρεις τη μια δίπλα στην άλλη. Δύο κάστρα, μερικές όμορφες παραλίες ανάμεσά τους και αυτό είναι όλο. Σωστά;
 Σωστά, αλλά και όχι. Διότι μπορεί τα βενετσιάνικα κάστρα τους να συγκεντρώνουν τους προβολείς της δημοσιότητας επάνω τους, κι ό,τι μένει να το πιστώνονται οι όντως καταπληκτικές παραλίες της περιοχής, αλλά αυτή η περιγραφή δεν χωράει τη νησιώτικη φινέτσα της Κορώνης. Δεν χωράει, επίσης, τα χρώματά της, τις κατακόκκινες κεραμιδοσκεπές της, τις τόσο παράξενες για παραθαλάσσιο οικισμό, τα περίτεχνα σφυρήλατα μπαλκόνια της, τα στενά σοκάκια της που θυμίζουν λίγο από την παλιά πόλη του Ναυπλίου και λίγο από νησί.

Δεν χωράει το χαμόγελο των ανθρώπων της, που δεν τους έχει κακομάθει (ακόμα;) ο τουρισμός και δεν αντιμετωπίζουν τους επισκέπτες τους σαν πελάτες. Και δεν χωράει, τέλος, το τιρκουάζ του Ιονίου που βρέχει τη Μεθώνη, ούτε τις φαντασμαγορικές διαδρομές ανάμεσά τους, ούτε τη ζωή που κυλά αργά στα café της προκυμαίας, με θέα τις ψαρόβαρκες που πηγαινοφέρνουν την ψαριά της ημέρας.

Σκαρφαλώνετε τα ανηφορικά δρομάκια και τα σκαλοπάτια που ξεκινούν από τον μόλο –οι λιγότερο αθλητικοί τύποι θα χαρούν να μάθουν ότι το αυτοκίνητο ανεβαίνει εξίσου εύκολα από τον κεντρικό δρόμο μέχρι την πύλη του κάστρου– περνάτε την βαριά ξύλινη πόρτα και βρίσκεστε σε έναν άλλο κόσμο. Λιθόκτιστα καλντερίμια ανηφορίζουν ανάμεσα σε ελαιώνες, ελίσσονται πλάι σε αυλές σπιτιών (ναι, το κάστρο της Κορώνης είναι ένα από τα ελάχιστα ελληνικά κάστρα που κατοικούνται μέχρι σήμερα) και καταλήγουν πότε στην αυλή ενός μοναστηριού, πότε στα ερείπια του αρχαίου Ναού του Απόλλωνα, και πότε σε πέτρινες καμάρες με φαντασμαγορική θέα στη θάλασσα.

Για την ακρίβεια, η θέα στη θάλασσα από το βενετσιάνικο κάστρο, που χτίστηκε τον 13ο αιώνα, είναι φαντασμαγορική σχεδόν από κάθε σημείο του. Είναι η θέση του τέτοια: ψηλά στον λόφο, μοιάζει να κρέμεται πάνω από τις κόκκινες κεραμιδοσκεπές της Κορώνης, την οποία φυλά εδώ και αιώνες.
Πού βουτάμε; 
 Παντού! Τα νερά του Κόλπου της Καλαμάτας φημίζονται για τις θερμοκρασίες τους –ιδιαίτερα τέτοιες εποχές, που ο ήλιος δεν μας κάνει την χάρη να σταθεροποιηθεί πάνω από το κεφάλι μας– αλλά και για την καθαρότητά τους.

Ούτε μία, ούτε δύο, αλλά οκτώ υπέροχες παραλίες, με ψιλή, χρυσαφένια άμμο και καταγάλανα νερά συνθέτουν την λίστα με τα “best of” μας: Περούλια, Γαργαρού, Αγία Τριάδα, Άγιος Ιωάνης, Αρτάκι, Ζάγκα, Μεμί, Τσαπί, Φανερωμένη. Οι φίλοι των beach bars αγαπούν πολύ τα Περούλια, με τις καλαμένιες ομπρέλες να προσφέρουν απλόχερα τη σκιά τους, ενώ εξίσου δημοφιλής είναι και η Ζάγκα, με τα παραθαλάσσια ταβερνάκια της, που σερβίρουν φρεσκότατα θαλασσινά εκεί που σκάει το κύμα. Οι πιο σπορτίφ κατευθύνονται στο Μεμί που διαθέτει και γήπεδα beach volley.

Μετά, βέβαια, υπάρχει και η Φοινικούντα. Ο πάλαι ποτέ παράδεισος των hipsters-που-τότε-δεν-τους-λέγαμε-hipsters οι οποίοι αποκήρυξαν την Ικαρία και τα Κουφονήσια όταν άρχισαν να γίνονται trend, και κατέφυγαν στα camping των μεσσηνιακών παραλίων. Το μυστικό, βέβαια, διαδόθηκε –όπως όλα– και σήμερα στα camping της Φοινικούντας θα βρείτε ένα πολυσυλλεκτικό mix’n’match οικογενειών, στελεχών που ονειρεύονται το τριήμερο που θα καταφέρουν να κλείσουν το κινητό τους και εικοσάρηδων που δεν είχαν λεφτά για room-to-let. Η τεράστια, αμμουδερή παραλία της παραμένει υπέροχη –και αυτή την εποχή, λιγότερη συνωστισμένη.
Το… αντίπαλο δέος: Βόλτες στο Κάστρο της Μεθώνης 
 Δεν είναι εύκολο να απαντήσεις στο ερώτημα ποιο από τα δύο κάστρα, της

Κορώνης ή της Μεθώνης, είναι ομορφότερο. Το βέβαιο είναι ότι αν βρεθείτε στην περιοχή, θα περάσετε μια βόλτα και από τα δύο, όχι μόνο διότι η απόσταση μεταξύ τους είναι μικρή, αλλά και γιατί η φήμη του ενός σχεδόν συμπληρώνει εκείνη του άλλου. Το κτισμένο το 1209 από τους Ενετούς Κάστρο της Μεθώνης, με το χιλιοφωτογραφημένο Μπούρτζι που του προσέθεσαν δύο αιώνες αργότερα οι Οθωμανοί, απλώνεται σε έκταση 93 στρεμμάτων, και διεκδικεί όσο από τον χρόνο σας μπορείτε να του αφιερώσετε.
Μικρή παρένθεση: Όταν με το καλό συνειδητοποιήσει και το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού ότι υπάρχει κάποιος λόγος που αποκαλούμε τον τουρισμό «βαριά βιομηχανία» μας, στην παραπάνω πρόταση θα προστεθούν και οι λέξεις «αξίζει να μείνετε ως το ηλιοβασίλεμα, για να απολαύσετε τη θέα του ήλιου να βουτά στη θάλασσα πίσω από τα τείχη του κάστρου». Προς το παρόν, το κάστρο κλείνει στις 3.00 το μεσημέρι, και ο φύλακάς του δεν είναι καθόλου φιλικός με τους τουρίστες που δεν τιμούν με στρατιωτική ευλάβεια αυτή τη συνθήκη ζωής και θανάτου. Κλείνει η παρένθεση. .in2life.gr

ΠΥΛΟΣ - ΔΙΑΚΟΠΕΣ στην Φύση και την Ιστορία !!

Σε μια ήσυχή γωνια τής Μεσσηνίας  έχετε τή δυνατότητα να απολαύσετε ξέγνοιαστες διακοπές και έντονες φυσιολατρικές συγκινήσεις. ΠΟΥ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ  COSTA NAVARINO **** Κρυμμένο στους ελαιώνες της Μεσσηνίας βρίσκεται το Romanos Resort, το πρώτο ξενοδοχείο που άνοιξε τις πύλες του στον πολυτελή προορισμό της Costa Navarino. Διαθέτει 321 πολυτελή δωμάτια και σουίτες, συμπεριλαμβανομένων και 121 με ιδιωτικές πισίνες. Προσφέρει, επίσης, στους επισκέπτες του σειρά γαστρονομικών επιλογών (ethnic και τοπική κουζίνα). Στο συγκρότημα υπάρχουν πολλές και ενδιαφέρουσες προτάσεις για αξέχαστες διακοπές. Info Πύλος Μεσσηνίας, τηλ. +302723096000, www.costanavarino.com MIRAMARE **** Ένα λιτό και προσιτό ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης. Τα δωμάτιά του είναι πάνω στη θάλασσα, με μπαλκόνι και θέα τον όρμο του Ναβαρίνου. Διαθέτει εστιατόριο, bar κ.ά., ενώ υπάρχει η δυνατότητα να εξυπηρετηθείτε σχετικά με τη διοργάνωση εκδρομών, ενοικίασης αυτοκινήτου κ.λπ. Info Τσαμαδού 3, Πύλος Μεσσηνίας, τηλ. +302723022751, www.miramarepylos.gr. ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΤΕ 4 Θάλασσες  καφέ και εστιατόριο που βρίσκεται στην Παραλία Ρωμανού ,ακριβώς πάνω στη θάλασσα και δίπλα στο COSTA NAVARINO Η κουζίνα  διατηρεί κλασική μεσογειακή γεύση αλλά κάθε χρόνο θα υπάρχουν αρκετές νέες εκπλήξεις και πιάτα που ικανοποιούν και τους πιο απαιτητικούς καλοφαγάδες. Το καφέ βρίσκεται ακριβώς απέναντι σε μια έκταση 400τμ κάτω από την σκιά των πλατανιών με θέα το απέραντο γαλάζιο του Ιονίου. Μπορεί κανείς να απολαύσει από το πρωινό του έως και ένα δροσιστικό κοκτέιλ το βράδυ. Υπάρχει επίσης και  καταπράσινος κήπος με γκαζόν 1.000τμ χωρητικότητας 800 ατόμων με πεύκα και τριανταφυλλιές. Για τους ‘’λιλιπούτιους’’  επισκέπτες. Έχει ένα μικρό παιδότοπο όπου τα παιδιά μπορούν να παίξουν με ασφάλεια όσο η μαμά και ο μπαμπάς θα απολαμβάνουν το ουζάκι ή το φαγητό τους. Για όσους πάλι επιθυμούν να απολαύσουν τον καφέ τους αραγμένοι στον ίσκιο της ξαπλώστρας τους  υπάρχει  το beach bar 4 Θάλασσες που βρίσκεται ακριβώς μπροστά από το εστιατόριο, σε μια από τις καλύτερες παραλίες της περιοχής με πεντακάθαρα νερά και απέραντη αμμουδιά.  Info  www.4thalasses.gr Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ Μία κλασική ταβέρνα, το μενού της οποίας όμως δεν είναι καθόλου τουριστικά κλασικό. Μην διστάσετε να πάτε έως την κουζίνα για να τελειώσετε την παραγγελία σας. Φρέσκα πιάτα με απολύτως… σπιτική κουζίνα. Info Πύλος Μεσσηνίας, τηλ. +302723022621 1930 Ένα εστιατόριο σαν σκηνικό ταινίας εποχής. Σπιτικό φαγητό με ντόπια, αγνά υλικά. Δοκιμάστε ντόπιο κουνέλι στιφάδο «ναβαρέν» με άσπρη σάλτσα και τυροκτυπητή, ψητές ντομά-τες, φιλέτο χοιρινού με πιπεριές και μπέικον, καθώς και άλλα γαστρονομικά… αμαρτήματα. Info Πύλος Μεσσηνίας, τηλ. +302723022032 ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΤΕ - ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ • Η πλατεία Τριών Ναυάρχων που βρίσκεται στο κέντρο της Πύλου αποτελεί πραγματικό αξιοθέατο για την πόλη. Στην πλατεία δεσπόζει το ομώνυμο μνημείο, προς τιμήν των ναυάρχων Κόδριγκτον, Δεριγνύ, Χέυδεν, που ηγήθηκαν της ιστορικής ναυμαχίας του Ναβαρίνου. Το μνημείο είναι έργο του Μεσσήνιου καλλιτέχνη Θωμόπουλου. Απολαύστε έναν δροσερό καφέ ή ένα αναψυκτικό υπό τη σκιά των αιωνόβιων πλατάνων, με θέα τη νήσο Σφακτηρία. • Στο επιβλητικό Νιόκαστρο στη νότια είσοδο του λιμανιού, πάνω στα βράχια της ακρόπολης, βρίσκεται ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος. Θαυμάστε την πλούσια συλλογή του Γάλλου φιλέλληνα, Rene Puaux. Στο Παλαιόκαστρο ή Παλιοναβαρίνο που κτίστηκε το 1287, στην οχυρή θέση της αρχαίας ακρόπολης της Πύλου, στον εξαιρετικής ομορφιάς όρμο της Βοϊδοκοιλιάς. Το φρούριο διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο σε όλα τα πολεμικά γεγονότα της Πύλου. • Στο Αντωνοπούλειο Αρχαιολογικό Μουσείο, όπου φιλοξενείται τμήμα μιας εξαιρετικής συλλογής από κειμήλια που είχε συλλέξει ο Γάλλος φιλέλληνας Rene Puaux και τα πρόσφερε στην Πύλο, ώστε να αποτελέσουν ένα πρώτο συστατικό του Μουσείου του Ναβαρίνου. Μπορείτε να δείτε το σπίτι του Ολυμπιονίκη, Κωστή Τσικλιτήρα, όπου σύντομα θα στεγα-στεί η Βιβλιοθήκη-Πινακοθήκη του Δήμου. • Στο Ανάκτορο του Νέστορα (15 χλμ. από την Πύλο), το καλύτερα διατηρημένο μυκηναϊκό ανάκτορο. Από εκεί μπορείτε να απολαύσετε την υπέροχη θέα προς τον όρμο του Ναβαρίνου και τη λιμνοθάλασσα της Βοϊδοκοιλιάς. • Στο Πολυλίμνιο, ένα υπέροχο σύμπλεγμα από πολλές μικρές λίμνες, οι οποίες δημι-ουργούν όμορφους καταρράκτες εξαιτίας του ανώμαλου εδάφους. Χαρακτηριστικός είναι ο καταρράκτης της Κάδης που πέφτει από ύψος 25 μέτρων. Στη λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας, που έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή Natura 2000. Εκεί είναι το μοναδικό μέρος της Ευρώπης, όπου βρίσκει καταφύγιο ο αφρικανικός χαμαιλέοντας (είδος προς εξαφάνιση). TRAVEL TIP Μία βουτιά στην απείρου κάλλους αμμουδιά της Βοϊδοκοιλιάς επιβάλλεται. Επίσης, μπορείτε να κάνετε μία mini κρουαζιέρα στα νησάκια Σφακτηρία, Τσιχλί Μπαμπά, Χελωνάκι, όπου μπορείτε να δείτε τα μικρά μνημεία, ηρώα, εκκλησάκια και να αφεθείτε στη μαγεία του γαλάζιου του Ιονίου.

Νέδα: Η νεράιδα και ο καταρράκτης !!

Κείμενο - Φωτογραφίες: Ηρώ Κουνάδη
Το μονοπάτι ξεκινά από ένα πέτρινο, τοξωτό γεφυράκι. Ελίσσεται ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, πλάι σε φουντωτούς θάμνους και κάτω από δέντρα που συχνά κρύβουν τον ουρανό. Ξύλινες πινακίδες, αυτοσχέδια σκαλοπάτια εκεί όπου το μονοπάτι γίνεται απότομα κατηφορικό και ζωγραφισμένα στο χέρι βελάκια δείχνουν τον δρόμο. Το κελάρυσμα του νερού που καλύπτει τον ήχο των βημάτων στο πρώτο μισό της διαδρομής δίνει σιγά σιγά την θέση του στον θόρυβο του καταρράκτη. Μέχρι που, πίσω από την τελευταία στροφή του μονοπατιού, ο θόρυβος δυναμώνει και το σκηνικό αλλάζει, από βαθυπράσινο σε τιρκουάζ.
 Μια φυσική πισίνα βγαλμένη από την κινηματογραφική Γαλάζια Λίμνη γεμίζει από τα νερά του καταρράκτη ο οποίος πέφτει με θόρυβο από τα βράχια που την πλαισιώνουν. Ένα ξύλινο γεφυράκι την διασχίζει, επεκτείνοντας την διαδρομή. Κάπως έτσι πρέπει να μοιάζει ο παράδεισος, σκέφτεσαι. Μέχρι να δεις τον δεύτερο καταρράκτη της Νέδας και να αλλάξεις γνώμη.
Το ένα και μοναδικό θηλυκό ποτάμι της Ελλάδας
 Η Νέδα ήταν κόρη του Ωκεανού, και μια από τις τρεις νύμφες που ανέθρεψαν τον Δία στην Αρκαδία. Το ποτάμι που πήρε το όνομά της δημιουργήθηκε, σύμφωνα με τον μύθο, όταν η Ρέα χτύπησε με ένα ραβδί την άνυδρη γη. Τόσο παράδοξο –αλλά και τόσο σημαντικό– είναι το θηλυκό της όνομα, που οι πινακίδες στους δρόμους των γύρω χωριών γράφουν «Ποταμός Η Νέδα» –διευκρίνιση προφανώς σημαντική, αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι κάποιοι χάρτες των αρχών του περασμένου αιώνα την αναφέρουν ως «Ποταμός Νέδας».
Τα νερά της πηγάζουν από το Λύκαιο Όρος, στα σύνορα Αρκαδίας-Μεσσηνίας, και αποτελούν το φυσικό σύνορο που χωρίζει την Μεσσηνία από την Ηλεία. Οι καταρράκτες της πέφτουν από ύψος εφτά (ο μικρότερος) και είκοσι μέτρων (ο μεγαλύτερος) και σχηματίζουν τιρκουάζ βάθρες ιδανικές για βουτιές στη σκιά των πλατανιών που τις κορνιζάρουν. Κάπου εκεί είναι που το βλέμμα χάνεται, στο απέραντο γαλαζοπράσινο του τοπίου, αναζητώντας τις νεράιδες που –δεν μπορεί– θα κρύβονται στη σκιά κάποιου βράχου.
Οδηγίες προς επίδοξους πεζοπόρους
 Η περιοχή γύρω από τη Νέδα θα μπορούσε να θεωρηθεί από καθόλου έως
ελάχιστα αξιοποιημένη, ανάλογα με τις προσωπικές σας απόψεις περί «αξιοποίησης». Αυτά είναι καλά νέα: το μεγαλείο των τοπίων, η διακριτική γοητεία των ανεξερεύνητων εν πολλοίς χωριών της περιοχής και η φιλοξενία των ντόπιων θα είναι όλη δική σας. Είναι, όμως, και κακά νέα –τουλάχιστον αν θεωρείτε «κακά νέα» το ότι έχετε να κάνετε λίγο homework πριν ξεκινήσετε.
Θα χρειαστείτε, φερ’ ειπείν, ένα χάρτη για να προσδιορίσετε την διαδρομή σας (η καλύτερη είναι από την Εθνική Κορίνθου-Τριπόλεως, με κατεύθυνση προς Καλαμάτα μετά την Μεγαλόπολη, και εν συνεχεία προς Κυπαρισσία) αλλά και για να εντοπίσετε το χωριό
Πλατάνια, απ’ όπου θα ξεκινήσετε την κατάβαση, ακολουθώντας τις πινακίδες που σας κατευθύνουν προς τους καταρράκτες.
Ένας βατός και για μη 4x4 οχήματα χωματόδρομος ξεκινά λίγο έξω από τα Πλατάνια και καταλήγει στο τοξωτό γεφύρι που λέγαμε στην αρχή (σημαντικό tip: μην κάνετε το λάθος να αφήσετε το αυτοκίνητο στο πρώτο πλάτωμα που θα συναντήσετε, αν δεν θέλετε να έρθετε αντιμέτωποι με δύο έξτρα χιλιόμετρα βάναυσα ανηφορικού χωματόδρομου στην επιστροφή από την ήδη κουραστική πεζοπορία σας). Αφού διασχίσετε το γεφυράκι, στρίβετε αριστερά και ακολουθείτε το βατό –στην αρχή ανηφορικό, μετά κατηφορικό– μονοπάτι προς
την καρδιά του φαραγγιού.
 Μετά τον πρώτο καταρράκτη, αυτόν με το ξύλινο γεφυράκι, το μονοπάτι συνεχίζεται, και οδηγεί στα δεξιά στον μεγάλο, εντυπωσιακό καταρράκτη που βλέπετε στις περισσότερες φωτογραφίες της Νέδας, και ευθεία στο εκκλησάκι της Παναγίας και τον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Φιγαλείας. Αν θέλετε να διασχίσετε όλο το –ομολογουμένως εντυπωσιακό– φαράγγι, να είστε προετοιμασμένοι (σε φαγητό, νερό και μαγιό) για τέσσερις-πέντε ώρες πεζοπορίας, και λίγο κολύμπι σε ορισμένα σημεία του ποταμού..in2life.gr

Το ηλιοβασίλεμα της Μεθώνης !!

 Στολίδι της, η επιβλητική καστροπολιτεία!!
Όμορφη παραθαλάσσια κωμόπολη στο νοτιοδυτικό άκρο της Μεσσηνίας, με επιβλητικό κάστρο και ρομαντική ατμόσφαιρα. Η τειχισμένη από την αρχαιότητα Μεθώνη ταυτίζεται από τον Παυσανία και το Στράβωνα με την ομηρική «αμπελόεσσα Πήδασο». Γνωστή κατά τους Ιστορικούς Χρόνους και με την ονομασία Μοθώνη, η Μεθώνη διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο τη Βυζαντινή Περίοδο ως εμπορικό λιμάνι και σταθμός ανεφοδιασμού των πολεμικών πλοίων. Επί Ενετοκρατίας το κάστρο της Μεθώνης αποτελούσε συνήθη σταθμό για τους εμπόρους, τους προσκυνητές των Αγίων Τόπων και τους περιηγητές της Μεσογείου.

Το κάστρο της Μεθώνης
Η καστροπολιτεία, ένα από τα σπουδαιότερα οχυρωματικά σύνολα του ελληνικού χώρου, είναι χτισμένη σε θέση που κατοικήθηκε από τους Προϊστορικούς Χρόνους. Σε διάφορα σημεία των μεσαιωνικών τειχών υπάρχουν είτε τμήματα αρχαίας τειχοδομίας στην αρχική θέση τους είτε αρχαία αρχιτεκτονικά μέλη σε μεταγενέστερη χρήση.
Το Μπούρτζι
Το επιθαλάσσιο οχυρό (οκταγωνικός πύργος ισοδομικής τοιχοποιίας) οικοδομήθηκε σε νησίδα

νότια της χερσονήσου της Μεθώνης στα τέλη του 15ου αιώνα και έλαβε την τελική μορφή του κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Ενετοκρατίας (1686-1715). Χρησίμευσε ως έδρα φρουράς, φάρος, φυλακή και καταφύγιο σε καιρούς πολιορκίας. Λιθόχτιστη γέφυρα συνδέει το Μπούρτζι με την πύλη του οχυρωματικού περιβόλου της Μεθώνης.
Η πλατεία Συγγρού
Εδώ είναι χτισμένο το παλαιό δημοτικό σχολείο, δωρεά του ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού. Στην πλατεία θα δείτε και ενετικό πηγάδι.
Το μνημείο του άγνωστου στρατιώτη
Βρίσκεται στην πλατεία Ελευθερίας (Δημαρχείου). Σε μικρή απόσταση θα δείτε τοξωτό γεφύρι.
Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου
Ωραίο είναι το καμπαναριό-ρολόι του κεντρικού ναού της Μεθώνης.
Το ενετικό πηγάδι
Είναι χτισμένο κοντά στην είσοδο της Μεθώνης.
Η βυζαντινή εκκλησία του Αγίου Βασιλείου
Βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ Β από τη Μεθώνη. Στην ευρύτερη περιοχή σώζονται λείψανα μονής, που είναι γνωστή ως καθολική εκκλησία του Αγίου Λέοντος.

Η σπηλιά του Αγίου Ονουφρίου
Βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ Β από τη Μεθώνη. Θα δείτε λαξευμένα στο βράχο

αρκοσόλια (παλαιοχριστιανικούς τάφους). Στους Βυζαντινούς Χρόνους το παλαιοχριστιανικό κοιμητήριο μετατράπηκε σε ασκητήριο με το ίδιο όνομα.
Ο οικισμός Βαράκες
Θα δείτε την εκκλησία του Σωτήρα, με αξιόλογο τέμπλο.
Ο οικισμός Καινούργιο Χωριό
Θα δείτε την εκκλησία της Παναγίας (αφιερωμένη στα Εισόδια της Θεοτόκου), με ωραίο καμπαναριό.
Το ξωκλήσι της Αγίας Ζώνης
Είναι χτισμένο σε όμορφη τοποθεσία, 5 χλμ Α από τη Μεθώνη.
Το νησιωτικό σύμπλεγμα των Οινουσών
Αποτελείται από το

νησί Σαπιέντζα, τη βραχονησίδα Αγία Μαριανή (όπου βρίσκεται το εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας) και το νησί Σχίζα (το μεγαλύτερο και ανατολικότερο από τα νησιά, με αξιόλογο σπήλαιο).
Η Σαπιέντζα, σύνηθες αγκυροβόλιο των στόλων που δρούσαν άλλοτε στην ευρύτερη περιοχή, έχει πλούσια βλάστηση, αξιόλογη πανίδα, ασφαλές λιμανάκι, το Πόρτο Λόγγο, και θαυμάσια παραλία, την Άμμο. Στο νότιο τμήμα του νησιού λειτουργεί φάρος, κτίσμα του τέλους του 19ου αιώνα.

Απειλείται ο Μοναδικός χαμαιλέοντας της Πύλου !!

Η περιοχή της Πύλου είναι η μοναδική περιοχή της Ευρώπης όπου ζει ο Αφρικανικός Χαμαιλέοντας.

Με ειδική άδεια και σε συνεργασία με ερευνητικά ιδρύματα και εξελίσσεται ταπό το 1998 συστηματικό πρόγραμμα μελέτης και προστασίας του είδους και ενημέρωσης των κατοίκων για την σημασία ύπαρξής του στη περιοχή.

Ο χαμαιλέοντας ζει σε δενδρώδη βλάστηση και είναι ερπετό που προσαρμόζεται σε ζεστά κλίματα. Σαν ετεροθερμικά ζώα, είναι δραστήρια κατά τις ζεστές εποχές ενώ τον υπόλοιπο χρόνο αποσύρονται μέσα στους θάμνους και είναι πολύ λιγότερο δραστήρια ή καθόλου δραστήρια.

Το χαρακτηριστικό του χαμαιλέοντα είναι ότι αλλάζει χρώματα, το οποίο του χρησιμέυει ως καμουφλάζ, σαν ρυθμιστής θερμοκρασίας σώματος και ως μέσο επικοινωνίας μεταξύ του είδους. Τρέφεται με έντομα τα οποία πιάνει με τη μακριά και κολλώδη γλώσσα του.
Η αναπαραγωγική του περίοδος ξεκινάει τον Αύγουστο όπου τα αρσενικά και θηλυκά εγκαταλείπουν την περιοχή τους σε αναζήτηση συντρόφου. Το ζευγάρωμα γίνεται κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού.
Τα θηλυκά ξεκινούν να γεννούν τα αυγά τους (30-40 κατά μέσο όρο) το Φθινόπωρο στις αμμώδεις εκτάσεις της περιοχής.
Η επώαση μέσα στην άμμο διαρκεί 11 μήνες. 

Ετσι τα νεοσσά εκκολάπτονται το επόμενο καλοκαίρι. Το μέγεθος κατά την εκκόλαψη είναι 6cm και πριν ξεκινήσει ο χειμώνας θα το διπλασιάσουν . Τότε θα σταματήσουν να μεγαλώνουν μέχρι την επόμενη Ανοιξη όταν θα ξαναρχίσουν να τρέφονται. Μετά τη χειμερία νάρκη το μέγεθός τους θα φτάσει τα 37cm, μέγεθος που τα κάνει έτοιμα για την πρώτη αναπαραγωγή.
 Οι χαμαιλέοντες στην Ευρώπη βρίσκονται στις περιοχή της Νοτίου Ιβηρικής Χερσοννήσου, στην Μάλτα, στην Κύπρο και σε ελληνικά νησιά με τον μοναδικό πληθυσμό στη ηπειρωτική Ελλάδα στην Πύλο.
Οι χαμαιλέοντες της Πύλου αναφέρθηκαν και περιγράφτηκαν για πρώτη φορά το 1989 (Boehme 1989) στη ταξονομία του Ευρωπαϊκού χαμαιλέοντα (Chamaeleo chamaeleon).

Μόλις το 1998 αναγνωρίσθηκε ότι ανήκει σε ένα δεύτερο είδος, τον Αφρικανικό χαμαιλέοντα (Chamaeleo africanus, Boehme et al 1998) που στην Ευρώπη βρίσκεται μόνο στην Πύλο.

Το μέγεθος του είδους μπορεί να φτάσει τα 47.5 cm (συνολικό μήκος), πολύ μεγαλύτερο από τον Ευρωπαϊκό χαμαιλέοντα που φτάνει στην Ιβηρική χερσόνησο μόλις τα 29 cm.

 Απειλές για το Χαμαιλέοντα!!

 Ο χαμαιλέοντας είναι ένα αργοκίνητο ζώο με μόνο όπλο κατά των θηρευτών την ικανότητά του να αλλάζει χρώματα ανάλογα με το γύρω περιβάλλον. Το ζώο είναι πολύ ευάλωτο όταν βρίσκεται στο έδαφος γιατί γίνεται εύκολα αντιληπτό από θηρευτές αφού δε μπορεί να κρυφτεί.
Οι φυσικοί του εχθροί είναι οι αλεπούδες, κουνάβια, νυφίτσες, φίδια και αρπακτικά πουλιά. Οι πιο επικίνδυνοι εχθροί του είναι οι γάτες, οι σκύλοι και οι άνθρωποι.

Οι ανθρωπογενείς πιέσεις:

Η ανεξέλεγκτη διέλευση τροχοφόρων πάνω στην παραλία αποτελεί μία από τις ανθρωπογενής πιέσεις που δέχεται ο βιότοπος του χαμαιλέοντα. Η καταστροφή των ίδιων των φωλιών από τη συμπίεση του αυγοθαλάμου από τα διερχόμενα 4χ4 ή αγροτικά οχήματα και η καταστροφή της παράκτιας βλάστησης, έχουν άμεσες αρνητικές επιτπώσεις στην επιβίωση του είδους.

Η αυξανόμενη τουριστική κίνηση στη περιοχή σε συνδιασμό με την έλλειψη ενός σχεδίου διαχείρισης επισκεπτών αποτελούν σημαντική απειλή για την μελοντική προστασία του βιοτόπου.
Ο άνθρωπος επίσης προκαλεί μεγάλη ζημιά στο βιότοπο του χαμαιλέοντα μετατρέποντάς τον σε αγροτική γη. Τα μηχανήματα που χρησιμοποιούν για το όργομα, σκοτώνουν πολλούς νεοσσούς που ζουν στο ψηλό χορτάρι και καταστρέφουν τις λιγοστές φωλιές που έγιναν στα χωράφια. Η χρήση φυτοφαρμάκων, παρασιτοκτόνων, λιπασμάτων κλπ. είναι πολύ διαδεδομένη στη περιοχή με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος αυτές οι βλαβερές ουσίες να αποθηκεύονται στον οργανισμό του χαμαιλέοντα μέσω της τροφής τους, των εντόμων.
Τέλος το λαθρεμπόριο σπανίων ειδών, το οποίο έχει οδηγήσει πολλά ζώα στα όρια της εξαφάνισης, αποτελεί απειλή και για τον Αφρικανικό Χαμαιλέοντα..ornithologiki.gr