9.5.10

Nάντια Γιαννακοπούλου - «Όχι, η Ελληνίδα μάνα δεν γιορτάζει»

Είναι στιγμές που η κοινωνία μας φοράει το πιο ειρωνικό της προσωπείο και περιμένει να δει τις αντιδράσεις μας όταν την αντικρύσουμε. Τέσσερις μέρες πριν έκανε μια τέτοια εμφάνιση, σαν αυτές που έχουν πυκνώσει επικίνδυνα τον τελευταίο καιρό και γέμισε κάθε Άνθρωπο με αισθήματα θλίψης, απογοήτευσης και οργής. Μια Ελλάδα βυθίστηκε στο πένθος και στην περισυλλογή… Τη στιγμή που σήμερα καλούμαστε διεθνώς να αποτίσουμε φόρο τιμής στη μητρότητα και την φυσική της μετουσίωση, τη μητέρα, λίγες μέρες πριν μια νέα, εργαζόμενη, μέλλουσα μητέρα άφηνε εντελώς άδικα και αναίτια την τελευταία της πνοή στο χώρο εργασίας της. Μαζί της βέβαια, άφηνε την τελευταία του πνοή και ένα αγέννητο παιδί που όχι μόνο συμβολίζει, αλλά είναι κυριολεκτικά το μέλλον. Το μέλλον που δεν του δόθηκε καμία ευκαιρία.
Την Τετάρτη, 05/04/10 λοιπόν, η ελληνική κοινωνία δέχθηκε ένα ακόμη τεράστιο πλήγμα. Γιατί κάποιοι έθεσαν υπό καθεστώς ασφυξίας μια μέλλουσα μητέρα κι ένα έμβρυο. Γιατί κάποιοι σκότωσαν εν ψυχρώ το παρόν και το μέλλον μας ανάμεσα σε καπνούς φωτιάς και οργισμένες φωνές.
Όσο και να κρυβόμαστε πίσω ή μέσα στις λέξεις μερίδιο ευθύνης φέρουμε όλοι. Ευθύνη για την κοινωνία στην οποία ζούμε. Ευθύνη για το πώς τη διαμορφώσαμε και κυρίως για το τί κάνουμε όλοι μας, ο καθένας από το δικό του μετερίζι, για να την αλλάξουμε. Μια κοινωνία, κατά τα άλλα, υπεύθυνων πολιτών, αλληλέγγυων συνανθρώπων, όντων με υπόσταση, η οποία όμως την προηγούμενη Τετάρτη πληγώθηκε ανεπανόρθωτα και συμπαρέσυρε κάθε ψήγμα ελπίδας και προοπτικής. Μια κοινωνία που για ακατανόητους λόγους, στοχοποιεί και πυροβολεί κατά βούληση σαν να βρίσκεται συνεχώς υπό το καθεστώς μιας αόρατης απειλής. Αυτήν τη φορά, όμως, η κοινωνία μας έστρεψε, τόσο ξεκάθαρα όσο καμία άλλη φορά, το πιστόλι προς τον εαυτό της και πυροβόλησε.
Ο θάνατος αυτή τη φορά δεν είχε κάν πρόσωπο. Ήταν πιο ύπουλος, πιο φρικιαστικός, πιο ανώνυμος και τρομοκρατικός από ποτέ. Γεγονός που κάνει το έγκλημα ειδεχθέστατο. Τα θύματα, ωστόσο, είχαν πρόσωπο, όνομα, οικογένεια, όνειρα και ελπίδα. Και ειδικά τα δύο τελευταία, όταν παρατηρούνται στην πατρίδα μας, κάποιοι φροντίζουν να τα ξεριζώσουν όσο ταχύτερα γίνεται.
Τί αξιώσεις μπορεί να έχει μια κοινωνία στην οποία δολοφονείται η ίδια η πηγή της ζωής, το πιο αγαπημένο πρόσωπο κάθε οικογένειας, ο δημιουργός της ταυτότητας κάθε ανθρώπου;
Η δολοφονία μιας μέλλουσας μητέρας στο χώρο εργασίας της, είτε από τυφλό μίσος, είτε επειδή δεν απεργεί τη στιγμή που στη βαρβαρότητα που ζούμε απειλείται ανά πάσα στιγμή με απόλυση, δεν μπορεί παρά να προκαλεί απέχθεια για τους αυτουργούς και ντροπή για το σημείο που οδηγηθήκαμε.
Και όταν μια νέα εργαζόμενη μητέρα, εγγυμονούσα το μέλλον στα σπλάχνα της, δολοφονείται αναίτια, η ελληνίδα μάνα δεν μπορεί να γιορτάζει.

ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΝΕΑ και ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Αρχειοθήκη ιστολογίου